Archief ‘My hazy Life’

En we gaan door.

Ik werd aangesproken op twitter over een opmerking die ik had geplaatst op mijn website:

lengte:
Ik heb geen piemel

Nee, ik ben nog steeds geen jongetje, dus het gaat nooit meer over.
Deed mij er ook meteen aan herinneren dat ik überhaupt een website heb, en dat het weer is tijd wordt voor nog zo’n kansloze update.
Goed. Waar gaan we het nu eens over hebben?
Voordat facebook bestond overigens was ik nog een actieve blogger, nu blog ik op facebook. U kunt zich aanmelden als volger om mijn openbare updates te kunnen zien trouwens: hier Niet dat u dan alles ziet, maar ik wil best rekening houden met de lieve vreemdeling hoor.

Ow ja, ik heb ook slecht nieuws. Ik ben bijna 30 jaar. En mensen maar roepen: “Dan begint het leven pas!”
Houd alstublieft op met het verstrekken van onzin. Het leven is al begonnen op het moment dat je met je kruin uit de kut komt of ben ik nu te grof? Alles is maar moeten moeten moeten. Kleuters moeten al kunnen rekenen, middenbouw moet zo per se weten waar Fuckingweetikveelveen ligt en een kind uit groep 8 moet eigenlijk al weten wat hij / zij de rest van zijn leven gaat doen. En het moet allemaal ook nog eens in een snel snel snel tempo. Ben je te druk krijg je een pilletje, ben je te langzaam moet dan moet dat ook heel vaak gezegd worden. Een individu zijn kan eigenlijk al bijna niet meer zodra je geboren bent; meteen kneden naar de vorm en norm wat er van de mens verwacht wordt, waarde maakt eigenlijk al niks meer uit. Val je net buiten de lijntjes van een vierkant; dan ben je al snel een gekkie.
Ik ben gestoord. Ik heb er al een hekel aan wanneer ik mijn bed uit moet, dus misschien overdrijf ik wel een beetje dan.

Maar goed. Genoeg gezeurd, ouwe zeur. Ik ben bijna 30.
Ik vind het maar droevig; zo’n prachtige leeftijd waarbij het leven pas écht begint.

Misschien zijn mijn verwachtingen te hoog….

Half jaar ongeveer.

Hallo. Daar ben ik weer. Niet dat iemand ooit nog komt kijken, want het is al een half jaar geleden dat ik iets achter heb gelaten op mijn weblog. Maar voor de geïnteresseerden onder ons: Nee, ik ben niet dood.
Ik gebuikte mijn weblog altijd als een soort van persoonlijk open dagboek van mijn kansloze hersenspinsels en ander koekwous-gedoe, maar op een of andere manier ben ik iets minder naïef (of actief?) geworden. Ik kreeg wel eens de reactie dat ik wel erg vrij was in mijn gedachtegang. Alsof ik het had over in 80 dagen de wereld rond neuken. Nou, dat kan ik in 30 dagen hoor.

Wel grappig, ik zit even een half jaar terug te denken wat er allemaal gebeurt is. Een half jaar geleden was ik kortstondig verliefd geweest, en ben ik gedumpt uiteraard; achteraf gezien maar goed ook. In die tussentijd heb ik nog vele ruzies veroorzaakt, gewoon omdat ik dat leuk vind. Heb ik nog steeds vliegangst, examenvrees en ben ik allergisch voor spinazie. Maar dat had ik 10 jaar geleden ook al. In een half jaar heb ik een godsvermogen aan drank en sigaretten uitgegeven. Ik wil er niet over nadenken hoeveel ik er de afgelopen 10 jaar aan heb uitgegeven. En als ik een bierflesje in mijn handen heb denk ik na iedere slok nog steeds: wie zou daar ook van gedronken hebben? Ieuw…

Ook moeilijke momenten gekend. Momenten waarvan ik thuis kwam en dacht: hoe oneerlijk kan het leven zijn. En nee, dat ging niet eens over mijzelf. Maar over anderen, over anderen met bijvoorbeeld kanker en andere terminaalheden. Alsof iedereen het tegelijkertijd het opgespaard was en als een soort verrassing naar voren kwam: “Taaadaaa!! Ik ga dood!” Ja heel plat, hard en harteloos.. dat is zeker niet zo bedoeld, maar objectief gezien kwam het bij mij zo op mij neer. Het gevoel eerder is hartverscheurend.

En verder? Verder heb ik kortgeleden en kortstondig ook nog wat liefde gekend. Of tenminste dat dacht ik. Maar goed, alles gaat voorbij. Dat zeggen ze tenminste. Ooit schrijf ik daar nog wel eens over; Wanneer ik mezelf ervan overtuigd heb dat ik maanden lang dronken moet zijn geweest. Tot dan laat ik het gedeeltelijk citeren:

Als ik mijn vinger op de zere plek zou leggen, misschien… Misschien dan zou ik stoppen met drinken… Jij bent er niet, nu alleen hier. ‘K weet dat dat alles makkelijk… En toch… Jouw blonde haren waaien nog steeds door mijn lichaam, ik adem uit…D’r is niets aan, d’r is niets aan… Jij was jij, nooit meer wij. Wij zijn klaar, ons is klaar!
Ik verveel me! Jij misschien niet, dat van jou heeft overal in gepast, ook in de mijne… voor de tijd die er was…
Soms wil ik mijn vingers aan de binnenkant van mijn ribben klauwen en het opentrekken tot twee vleugels van voren en een open hart om te laten zien; HET KLOPT!
D’r is niets, niets meer.
En nu ga ik slapen, JA, die makkelijke gaat slapen ja!
Denk nu dagen niet meer aan jou of dat van jou, ik wil nog wel eens naar je toe. Je dakkie zien of je schuurtje, ‘t is voorbij… Wat is voorbij; ‘t is in mij, maar over. Wel denken, denken, denken maar ja… Je stem af en toe, je gezicht al maanden, maanden niet meer; waarom altijd over jou? Jij was het KLOOTZAK! Jammer, jammer voor mij… Ik zit hier alleen… de computer, ‘t is goed… Alleen is goed, maar jij in vorm was mijn twijfelloosheid, waarom zo vroeg? Niets aan te doen, dit was het dan… nooit meer een streepje of een boek dicht… geen scheiding, meer een doorgang naar doorgaan, zo gaat dat; ook wel zonder jou gaat het… Kijk eens wat ik DOE! Dit is het, zo gaan we…Maak jij mooie dingen…? Dag slaapzak… dag slaapzak… dag mannetje… die opstond en opstond en ging daar de wereld in. En ik hou ervan… dat van jou… Ik zal niet praten, maar zeker niet zwijgen. Dat wat erin zit, dat moet eruit. En op een dag kom jij en we zien elkaar en we kijken, want ik zie je na alles… ‘Hoi’…   en dan wat…? Jij blijft het, maar ik vergeet je. Je gezicht krijgt de leugen van mijn hoofd mee, je lijnen blijven op de plek van dat wat ik kende. Ik heb zo’n zin om met mijn kop tegen een muur te beuken of mijn gezicht in een spiegel te duwen of met met mijn lijf, vastgebonden aan een touw, 120 kilometer per uur over de straatstenen te schuren, de volgende dag een kroeg binnenlopen en zeggen: Hé, HÉ, ‘K HEB NOU TOCH GODVERDOMME EEN GOED VERHAAL!

Tja… Alle gezeik op een stokje.. Ik heb net als bijna iedere Nederlander een chronisch gebrek aan genoeg maandloon, zit soms met mijn handen in het haar over het feit hoe ik nu weer de maand moet doorkomen, ben ik net als iedereen bang dat een naaste iets ergs kan overkomen, maar sta ondertussen nog steeds stil bij het feit dat ik gezond ben, dat mijn hele naasten gezond zijn, dat ik een dak boven mijn hoofd heb en dat ik best heel gelukkig mag zijn met dat hele feit. Het zijn de kleine dingetjes die moeten tellen…

Ja

image

Jarig

ja ikke ikke ikke

Hallo nieuw jaar!

Inmiddels is het al weer 5 dagen 2013 en ik zit er wederom weer op te wachten wanneer de wereld weer is zal vergaan. De vorige keer was ook weer zo’n fiasco.
Nee, bullshit natuurlijk. Lekker leven en maar wat aankloten. Ik was in november 2012 gestopt met roken, scheelt geld zeggen ze. Nou ik merk er niks van. Ik knipper met mijn ogen en mijn bankrekening is leeg. Dat is kracht van de postbank ING zeker.

Overigens heb ik geen goede voornemens. Gestopt met roken was ik al, nu nog wel steeds een soortement van. Ben al 10 kilo afgevallen dus ik heb eigenlijk gewoon niks te zeuren.  En van al die goede goede voornemens die ik zou kunnen verzinnen zal de wereld om mij heen toch niet veel veranderen.
Zolang ik kansloze mannen blijf aantrekken zie ik mezelf dit jaar ook nog niet trouwen. Ik was het ook niet van plan trouwens, zei de eeuwige vrijgezel. Het zijn toch ook net puppy’s hoor.

En ach, de vogels zullen nog net zo hard fluiten ‘s ochtends vroeg, Heineken zal nog altijd naar slootwater blijven smaken, regen zal ook met bakken uit de hemel blijven vallen en mijn rochelende bovenbuurman zal er ook niet minder om kotsen.

Een liedje…

Hallo eind in zicht

Dit was toch wel het jaar van weinig bloggen. Eerst had ik geen zin, en toen had ik geen tijd en daarna was ik het eigenlijk een beetje vergeten. Want aan de andere kant denk ik toch ook wel, wie leest die onzin van mij nou toch?

Het afgelopen half jaar is voorbij gevlogen. En om nu maar weer in het nu terug te komen: ben nogal bezig met graveyardshifts. En heb daarmee toch wel de tv gehaald op nederland 3 tijdens de top2000. Geinig.
Zie hier het stukje: http://www.youtube.com/watch?v=zlUVqPtU4-0&feature=youtu.be&t=1m34s

Algemene kennisgeving…

image

Zo ging het toen

image

Toen..

image

Toen mijn mopje nog in een doosje paste… Zie “foto’s enzo” voor meer Rambo pup. :-D

Prutteltuf pausmobiel

Een poosje geleden is heb ik mijn pausmobiel (brommobiel dus, bij gebrek en behoefte aan rijbewijs.) verkocht. In november 2009 heb ik het ding gekocht, was helemaal weg van het ding, maar het afgelopen half jaar begon de staat van ontbinding op te treden. Mijn veredelde grasmaaier uit 1918 had zijn werk voor mij gedaan.

Nu al een poosje heen en weer op de scooter, maar regenpakken en ik gaan gewoon niet samen. We zullen nooit vrienden worden, tot groot verdriet van mijn regenpak.

Dus, een nieuwe zoektocht was weer begonnen. Heb me suf gemaild en gebeld, maar tot vandaag geen resultaat. Want vandaag ging ik met mijn vader kijken bij een dealer die een brommobiel op marktplaats had gezet in “mijn” budget. Een karretje uit 2002. Het is niet moeders mooiste meer, de lak laat een beetje los, maar als je door je wimpers heen tuurt merk je daar niks meer van hoor. Mijn vader vond al dat we “maar weer verder moesten kijken.” Ik twijfelde en wilde een ere rondje rijden met het ding.

Starten? Nee hoor, dat deed ie niet. Ook niet met een nieuwe accu erin. Er was maar 1 manier om het ding te laten starten; met een hamer. Ik vond het al steeds leuker worden. De handrem deed het niet, de knipperlichten deden het niet, raampje open doen deed het niet, en de handrem deed het ook niet. Top ding toch?
Jij maken, ikke kopen.

Volgende week wordt het kreng afgeleverd. Hopelijk in vol ornaat en topconditie anders zal ik hem hoogstpersoonlijk door het raam van de showroom rijden. :P

Search
Links: