Archief ‘overig’

Snelste weg

image

Gary Moore is dood

Da’s nog eens zonde

HAHA

Lullig toeval

Vandaag precies 37 jaar geleden is Roger Williamson verongelukt op het circuit van zandvoort,
vandaag precies weer zo’n ongeluk, zo ongeveer dan.

Happy easter :D

Agressie in het OV

“Wij hebben een collega van ons thuis zitten met twee gebroken kaken”

huh?

chili-poeder

Gaan we nou ook allemaal gul geven aan Chili of zijn deze doden die gevallen zijn gewoonweg niet genoeg om medelijden op te wekken?

breath

And I feel like I’m naked in front of the crowd
Cause these words are my diary,
screaming out loud
And I know that you’ll use them,
however you want to

Zeilert

Nou zat ik eem beetje over Laura te lezen en iedereen weet dat Laura niet aan haar solo-reis mag beginnen. Laura moet van de rechter ook een ehbo-diploma halen zodat ze eerste hulp kan verlenen… voor als ze onderweg plotseling een baby krijgt? :-??

Hoe meer hoe beter…

De fles heeft mij te hard geraakt en ik probeer op te staan terwijl de grond onder mijn voeten beweegt, mijn dorst is op en ik wil naar je toe. Ik probeerde mijn glas naar de keuken te brengen maar terwijl ik het object wilde vastpakken stoot ik met mijn vingers het glas om. Duizend scherven verspreiden zich over de grond en op blote voeten probeer ik de scherven bij elkaar te rapen zonder mij te snijden aan de scherpe deeltjes. Hopelijk brengen de scherven stuk voor stuk een beetje geluk. Hoe meer hoe beter.

Tijdens het opruimen van al het geluk hoorde ik uit de speakers van mijn radio een man zeggen: “”Ik ben nu 38 en ik heb tot nu toe alle kansen gehad om alles weer recht te breien…”
En ik denk; ik ben iets jonger en ik heb nu al zo veel steken laten vallen dat breien toch weinig zin meer heeft, ik moet die troep gewoon eens een keer op gaan ruimen.

Na alle scherven een plekje gegeven te hebben in mijn overvolle vuilnisbak loop ik mijn woonkamer in en kijk nog eens goed om mij heen, ik verbaas me en bewonder. Ik ben blij dat ik er ben, en jij bij mij in de buurt. Ik hoef nog maar een paar meter te lopen.

Ik besluit om toch nog even te gaan zitten en genieten van het moment dat er bijna aan komt. Ik hou van bijna.
Maar ineens slaat mij de angst toe. Ik ben boos. Soms ben ik vaak boos, soms ben ik te vaak boos, maar meestal ben ik vaak te boos. Op jou. Meestal omdat jij iets doet waar ik niet blij van word. Of omdat je net die ene verkeerde opmerking maakt. Of omdat je weer eens hebt gelogen. Maar vaker omdat je zo onmogelijk bent.

Maar nu ben ik boos van angst, omdat ik eigenlijk wel weet wat mij te wachten staat. Zoals series op tv zich herhalen, herhalen wij alles vaker. Ik weet dat dat ene moment weer komt dat er weer een moment gaat aankomen dat ik één keer te veel een te verkeerde beslissing ga nemen, of één keer te veel op mijn gevoel zal vertrouwen, of misschien juist die ene keer te weinig.

Dat er een moment aanbreekt dat ik jou mijn rug toe keer en jij dan zal vertekken om nooit meer terug te komen. Dat ik die ene keer te hard roep dat ik makkelijk zonder jou kan. Of anders één keer te veel de ogen uit mijn kop huil, om jou.

Angst ligt uitgespreid over de vloer waar net nog de scherven van geluk lagen. Misschien ben ik wel helemaal niet bang dat ik jou ‘te veel’, maar jou juist die ene keer ‘te weinig’ doe. Dat ik jou één keer te veel vergeet omdat ik één keer te weinig aan je dacht. Je één keer vergeet te zeggen dat ik, hoe jij, hoe mooi, hoe ik toch niet zonder.
Maar jij zal mij niet tegenhouden, jij zal niet zeggen dat dit het is, wanneer ik ‘te veel’ of juist ‘te weinig’. Het maakt jou eigenlijk niks uit, en dat is misschien nog wel het meest wat mij beangstigst van alles; dat jij, nog steeds, ‘niet genoeg van mij’. Hoevaak ik jou ook vraag om mij tegen te houden, het zal nooit genoeg worden. Ik denk dat ik ‘te veel van jou’.

Ik ben weer terug op aarde en sta op. Ik moet echt naar je toe, om je te vertellen ‘dat ik’.

Zo zachtjes mogelijk loop ik naar mijn bed dat opeens van ons lijkt te zijn. Ik kleed mij uit, kruip dicht tegen je aan en kijk naar de schouder die nog net boven het dekbed uitsteekt.
Ik kus je schouder dat nog naar zeep ruikt, en jij slaapt door.
Ik wilde je vertellen van alle keren dat het me spijt.
Van dat ik, ik jou, te veel, te mooi… Maar de woorden die ik je zachtjes met stil verdriet wilde uitspreken komen niet. Het enige wat ik zeggen kon was: “ik hou van jou.”
En wie weet, morgen, geef jij eindelijk toe, jij ook van mij.

Hoe meer hoe beter.

Search
Links: