archief van maart, 2011

Sonata Arctica

Ik ben geen metalfreak, geen rockchick en geen headbangnerdo, al heb ik wel het bos haar daarvoor.
Maar vanavond ben ik naar Sonata Arctica geweest. Mijn ouwe lui vinden dat leuk en gaan dus graag naar
heavy metal concerten, maar ik kon me er zo geen voorstelling van maken hoe de sfeer zou zijn bij zoiets,
dus ik wou best voor een keertje met ze mee om is te kijken.

Ik kon de band wel van de slome liedjes als in good enough is good enough, wat ik overigens dan best wel weer een leuk nummer vind, maar dit concert was toch wel ehmm.. best hard en heel snel? ‘t Is nou net niet van gooi je handjes gezellig in de lucht maar steek je klauw de hoogte in en steek 3 vingers op terwijl je zo snel mogelijk je nekwervels probeert te verschuiven op de meest bizarre manieren, menigeen heb ik hun hoofd in andermans anus zien schuiven. Volgens mij is het kijken nog leuker dan het doen. Mijn ouders deden dat overigens niet, doen ze vast alleen als ik er niet bij ben haha.

Maar even alle gekheid op een stokje, het was wel heel vet hoor dat concert, en de sfeer was perfect. 10 keer betere sfeer dan bij een theaterconcert waar je die EO-lui onderuit zou willen schoppen omdat dat de enige manier is om ze te laten bewegen.

Die uptempo nummers kon ik best waarderen, maar de nummers die naar mijn beleving nogal hardcore waren vond ik maar zo zo, luister ik toch liever naar echte hardcore daar wordt niet zo in gebruld :D. Ondertussen ben ik toch maar ff buiten een sigaretje gaan roken en wat biertjes op het tempo van het muziek naar binnen geslobberd, nou daarna was het goed te doen hoor :P. Echt een once in a lifetime moment, tegelijkertijd mijn vooroordelen laten vallen, maar net niet helemaal mijn ding :D, wie weet komt dat nog haha.

warrig

Ik laat geen onvergetelijke indruk achter
heb geen wijze woorden voor een goed bestaan
het enige waar ik goed in ben is een valse start
alleen, waarom zou ik jou dat moeten uitleggen
ik ken je nog niet, maar je zit nu al in mijn hart
en bij mijn echte gevoel ben je niet ver vandaan.

Ik heb geen zachte handen die je strelen
of helpen te verzachten van innerlijke pijn
ik ben bang dat je me snel zult gaan vervelen,
dat ik niks met je wil delen, dat het mij
eigenlijk allemaal niks kan schelen
maar jij zou die gok zo waard kunnen zijn

Ik ken je niet, misschien ben jij zelfs wel
een stuk verdriet met van leven geen eens recht
maar voor mijn gevoel, al is het snel, zou
jij mijn thuis kunnen zijn, truttig en klein,
zonder gordijnen en een koude vloer,
al ligt mijn angst nog altijd op de loer,
maar wat ik nu voor jou voel is echt

Kan jij het aan als ik jou steeds vergeet,
dat ik liever leef voor mij alleen
dat ik egoïstisch ben, dat ik maar
één manier ken om te laten weten
dat ik je niet zal vergeten, je soms niet
eens zie staan, dat ik leef en dat het me
niks uit maakt wanneer jij weg zal gaan

Maar ondertussen blijf ik hopen,
blijf ik hier rondjes lopen, kijk ik
iedere tien seconde op mijn telefoon
nee, ik ben niet gewoon, ik ben extreem
maar ondanks dat ik je pas een dag ken en heb
ik verder geen benul van jouw bestaan,
zeg ik jou toch dat jij het bent,
want als ik niets zeg krijg ik spijt
dat je zonder mij bent weggegaan

Maar hou jij straks ook van mij is dan de vraag
niet morgen maar het liefst nu al; vandaag
zou jij met mij samen kunnen leven
Ondanks dat ik je niet ga dragen op handen
voeten of benen, want ook als je te veel
van mij vraagt ben ik snel verdwenen
maar toch, ik zou jou best een klein stukje
van iets uit mezelf willen kunnen geven.

Dat ik de ochtend zag komen

Gisteren besloten Tamara en ik dorst te hebben dus zijn we haarlem maar eens gaan verblijden met een bezoek.
De laatste keer dat we daar waren geweest, waren we beland in een heel fout maar gezellig café, daar wilde we dan wel weer heen.
Ik wist nog de weg!

Wij lopen en lopen en Tamara was van overtuigt dat we verkeerd liepen, en ik wist het toen ook niet zeker meer. Dus halverwege de straat besloot ze de navigatie van haar telefoon te gebruiken en die gewoon te volgen. Zo zouden we er wel komen!
Nou een vrouwenstem die lulde alsof ze je eigenlijk dood wenste leidde ons door een steegje, langs het water en ga zo maar door, Haarlem op z’n best dus.
Uiteindelijk kwamen we uit bij het café wat we zochten, en wat bleek? We hadden er zo ongeveer recht voorgestaan voordat we besloten op die vrouw te vertrouwen. Echt een rondje van de zaak.

Uiteindelijk bleken wij de enige gasten te zijn in dat café, ja doei.
Daarna kwamen we bij eens of ander hap en stap tent uit waar we toch maar ons eerste drankje bestelde, extra snel opdronken en ervandoor gingen. Had nog nooit zo’n slappe ballen tent gezien.

Dus zijn we toch maar naar een ander café gegaan waar het stierf van de mooie mannen voor mij en turken voor Tamara. :D
Volgens mij zijn we daar tot sluitingstijd zijn gebleven ofzo? Geen idee meer.

Naderhand heb ik nog auditie gedaan voor Cougar Town, maar ik geloof dat ik de hoofdrol uiteindelijk niet heb gekregen. Ach ja, het gastrolletje was ook goed (hoeft u niet te snappen, doet Tamara wel).

test

test

Fail2

Was ik vanavond ff bij de Saturn (als in Medimarkt) waren de DVD’s, CD’s e.d. voor 3 halen 2 betalen. Nou vooruit, laten we dat dan maar eens doen.
Ik maakte bij de counter een terloopse-laat-ik-eens-sociaal-doen-opmerking, dat ik het wel een leuke aanbieding vond, zegt die man:
“Jaa dat is het zeker, het kost ons wel veel geld hoor. Maar ach, af en toe moet je lekker gek doen he.”

/:) ja tuurlijk…

Had ik al verteld dat ik in de paashaas geloof?

Fail

“Uhh dat klopt niet hoor”
“wat niet?”
“Nou dit moet geen gemeente Haarlem zijn”
“Ach joh dan zetten we er toch gewoon zelf mermeer achter met een donkerder en kleiner lettertype. Maar dan wel een beetje scheef gedrukt. Merkt niemand wat van.”
“oke dan doen we dat.”

Vreedzaamheid

En te horen van een leven waarin de liefde weer regeert.
En te geloven, al is het maar even, dat de haat wordt aangeleerd.
Dat de mensen liever zoenen, dan dat ze vechten op het journaal.
Dat beer weer beter wordt, de poes morgen wel weer opstaat.
Dat die ook slaapt. En dat het goed komt allemaal…

– Paul de Munnik -

Beste mensen, dieren en andere zoogdingen…

Wat weet u over Vreedzaamheid? Ik geef u even een gelegenheid om daar eens over na te denken…
Zo dat was wel lang genoeg.
De afgelopen 4 maanden ben ik op mijn werk bezig geweest met vreedzaamheid, onder de noemer: “Vreedzame school”. Tien uur lang in totaal zijn we bezig geweest aan een cursus om de intentie van vreedzaamheid binnen de school en bij behoorde pedagogische omgeving uit te diepen. Het is de bedoeling dat vreedzaam omgaan met ieder ander binnen de school begint en daarna zich langzaam als een – ik citeer – olievlek uit te gaan breiden over wijk, dorp en land.
Want ja ja, ondanks dat het een proces van jaren gaat worden (kleine kinderen moeten groot worden he), zullen de resultaten uiteindelijk ontzettend goed uitpakken, is na jaren vooronderzoek gebleken dan dus. Een geheel nieuwe samenleving staat op u te wachten lieve mensen! Ja echt! Dat is nog eens mooi nieuws om te horen, toch? Ik heb het ook niet bedacht hoor.

U moet daarbij wel even weten dat als u mensen ruzie ziet maken, de haren uit elkaars kop trekken of dergelijke vergelijkingen, dat dit in de vreedzame samenleving tegenwoordig een “Conflict” genoemd gaat worden. Geen ruzie, geen gevechten, nee niets van dat. Het is hoe dan ook een conflict.
Bij een conflict volgt hulp van een mediator. Een mediator is iemand die de ruzie ik bedoel het conflict onpartijdig uit zal praten met betrokkene partijen. De (toekomstige) spil van onze vreedzame samenleving dus, onze laatste redmiddel der communicatie! Op de basisschool zijn ze al begonnen met het “mediaten”. Een kind met een geel petje hobbelt over het schoolplein op zoek naar conflicten. Die dit dan, zonder tussenkomst van volwassenen, zal helpen oplossen… eigenlijk het liefst nog voordat het uit de hand gaat lopen in bijvoorbeeld een handgemeen. Een kind dat het verdomd om ook maar iets te doen, schreeuwend een “flikker op houding” heeft, is uiteraard in conflict met zichzelf, ook die zal geholpen moeten worden.

De tijd van elkaar in het gezicht spugen, een flinke ruzie in de kroeg met de welbekende vliegende barkrukken, bloedneuzen stompen en al het andere non-verbale communicatie zullen met de tijd zelfs verleden tijd moeten gaan worden. “Now we are talking” is the key. En dan niet in schuttingtaal maar met Communicatie zoals communicatie in de puurlijkste vorm bedoeld is. Dus niemand zal meer een kuthoer! of een tyfuslul! zijn. Neen. We gaan dichterbij onszelf spreken, zoals in: “ik voel mij…” en “Ik moet eerlijk zeggen dat ik het zeer onprettig ervaar dat ik nu door jou….”.

Wel nu, ik vind het de aller grootste bullshit die ik ooit gehoord heb. Vier cursus-avonden lang ben ik bezig geweest om vreedzaamheid uit gediept en hapklaar op mijn bord te krijgen, bij deze schijt ik het ook weer uit.

Ik ben geen voorstander van geweld, maar laten we wel wezen, kan een vreedzame samenleving het aard van de mens veranderen? Of nog beter: Kan het aard van de mens veranderen door een vreedzame samenleving. Kan het aard van de mens überhaupt eigenlijk wel veranderen? Is het niet gewoon: You’ve got to lose to know how to win.

En nu is er dus een soort Jezus opgestaan die daar verandering in wil brengen, en dat is brutaal… heel brutaal.
Want nu is de verwachting dat we met z’n allen een compleet andere levenswijze gaan aannemen (dit heb ik ook geciteerd), moeilijk want daarvoor moet je nadenken en nadenken is voor een bepaald deel van de bevolking al zware kost, laat staan omdenken naar deze manier van samenleven is al vrij onmogelijk.
En het feit alleen al dat iemand daar een hele cursus aan wil wijden. Die moet vroeger wel heel erg gepest zijn op school, of gewoon geen leven hebben.

De ultieme natte-droom van deze geitenwollensok die deze theorie heeft uitgevonden is natuurlijk dat iedereen hand in hand door de samenleving heen leeft en zo nu en dan eens een gezellige aai over het bolletje krijgt. Bedankt, heel lief bedoeld hoor, maar nee.
Het samenleven op zich is eigenlijk heel simpel, heel lang geleden zong men het al: Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe.
Wie goed doet goed ontmoet, wie niet goed doet krijgt straf. Eerlijk gezegd: Je hebt nou eenmaal slimme maar ook stomme mensen. Het is nog altijd aan jezelf aan wie je definitie toe deelt.

Goed. Even terug naar het omdenken. Met Omddenken is in feite niks mis mee hoor, het is gewoon het hele zelfde gebeuren in een ander perspectief bekijken, eigenlijk is dat gewoon je horizon verbreden wat alleen maar positief is. Maar voor mij ligt het niet in “communicatie”, maar in “acceptatie”.
Ik ben in die hele vreedzame onzincursus niet 1 keer het woord Acceptatie tegenkomen. Communiceren, breek mij de bek niet open zeg. Even een klein voorbeeldje dan over communicatie:
“Maak van een ander geen prioriteit als jij voor die gene slechts een optie bent.”… zou communiceren daar echt bij helpen?
“Hallo, jij bent mijn grote liefde zullen we daar over communiceren misschien dat ik dat dan ook wel voor jou kan zijn!”
“Flikker op hoer, ik zit tv te kijken.”
Zie je wel; Werkt niet!
En dan moeten we er daarna ook nog eens een mediator bij halen zeker.

Ja ja dan kunt u wel weer aankomen met bijvoorbeeld: En die mensen die ambulance broeders in elkaar slaan in een conflictsituatie brengen terwijl ze een ander aan het helpen zijn?
Nou dat zijn precies die mensen die niet in hun kont geschopt willen worden terwijl ze voor de 4e keer die dag aan het bidden zijn, en ze liggen er nog wel zo uitnodigend bij. Zeer immoreel, dus Wie zoet is…. Maar moeten deze mensen uiteindelijk ingesloten of uitgesloten worden? Zou enkel en alleen vreedzame samenleving dan wel het antwoord hebben? Misschien wijst het antwoord zich met de tijd wel uit.
In alles schuilt vast een moreel belang, alleen is het moraal soms ver te zoeken?
Om het allemaal maar lekker simpel te houden dus.

Ach mensen, wat een gezemel toch eigenlijk.
Ik kan mezelf niet eens meer volgen, laat staan een ander. Dat is nou mijn crux van het hele verhaal,
op sommige dingen zijn gewoon geen kant en klare oplossingen, zelfs niet in een cursus.
En ik zou ze soms zo graag willen hebben, misschien heb ik daarvoor een te lage educatie genoten of ben ik gewoon te dom,
maar ik hoef ze echt niet kant en klaar op mijn bordje te hebben. Wat valt er dan nog te ontdekken of te leren?
Heb ik eindelijk geaccepteerd dat ik leef, mag ik daar dan misschien mijn eigen levenswijze en mijn visie daarop op nahouden?
Het wiel is trouwens toch al uitgevonden, waarom nog een keer doen?
Al wil ik overigens wel zelf weten waar en hoe ik mijn wiel gebruik, zoals iedereen.
De eventuele consequenties daarvan moet ik dan ook maar ervaren en daarna accepteren.
Je moet toch echt eerst leren kruipen voordat je leert lopen.
Fuck it. Als je dan toch boven op het leven wil zitten: Neuk dat gezeik dan gewoon lekker uit je lijf, dáár knap je pas van op.
En Leef. Gewoon. Leef.

En voor de broodnodige non-verbale communicatie haal ik gewoon mijn schouders op.

I never cry

Break a heart, break a heart of stone
Open it up but don’t you leave it alone
‘Cuz that’s all I got to give you
Believe me Babe, it ain’t been used
My heart’s a virgin, it never been tried

HAHA! Mij kan je wegvegen

Geniaal!

Jij bent echt een kutwijf

Vandaag heb ik gewerkt op een andere locatie. Andere collega(‘s) en andere kinderen. Hou wel van een beetje afwisseling in gezichten zo nu en dan.
Was me daar een stel kids joh, die wilde me ff uitproberen. Tijdens de lunch was ik alleen met ze, ze hadden met nog nooit eerder gezien en dan is het altijd leuk voor ze natuurlijk; ff kijken hoe ver ze kunnen gaan. En da’s voor mij ook weer een leuke uitdaging natuurlijk.

Het begon al meteen bij binnenkomst – en ik was al gewaarschuwd – dat een jongen al waveboardend door het gebouw wilde voortbewegen. Ja echt niet. Hij boos natuurlijk en gooide zijn waveboard op de plek die ik aanwees en oh ja, dat ik een kutwijf was. Geeft niet hoor, vrijheid van meningsuiting heb ik niks op tegen en dat ie zijn waveboard precies op die plek kapot wilde gooien… is mijn probleem uiteraard niet.

Handen wassen voor de lunch, vond ie ook maar niks.
“Jaaahaaa ik heb echt mijn handen gewassen.”
“Ja joh en ik geloof in de paashaas, ik wil nu dat je je handen wast terwijl je je handen onder de kraan houdt. Smelt je niet van hoor.”

Boos stond het jong op en deed de kraan open en hield zijn vinger eronder terwijl die met een “jij bent nog steeds een kutwijf”-blik naar mij stond te kijken. Haalde zijn vinger onder de kraan vandaan en liep weer terug naar zijn plaats. Net op het moment dat ie bijna zat zei ik dat ie zijn handen moest wassen. En ja hoor, daar ging ie weer als een drama-king en vloekend naar de wasbak. Een hand er vlug onderdoor halen, afdrogen aan zijn broek en weer terug naar zijn plaats. En natuurlijk… net op het moment dat ie wilde zitten (muhaha, you call me a bitch, I will be a bitch.) zei ik dat ik wilde zijn handen moest wassen zoals het hoorde liept ie weer zeer boos naar de wasbak en ging zijn handen wel wassen.
Daarna draaide hij zich om en zei schreeuwde tegen me:
“Jezus hé stom zeikwijf, wat wil je nu van me hè, dat ik dood ga ofzo?”
Ik moest vreselijk mijn lach inhouden. Kind verwachtte ondertussen van mij dat ik boos zou worden en op z’n minst zou gaan gillen of anders zou gaan huilen.
Zeer pedagogisch reageerde ik op hem met: “Oh je mag best doodvallen, maar zou je dat dan ff buiten willen doen, ik vind het vrij irritant om telkens over je heen te moeten stappen als je daar eenmaal ligt, en je nou helemaal op zij te schuiven vind ik te veel gedoe.” Hij keek naar buiten, en daarna naar mij en zei tegen hem: “Ja het regent, ik zou het je niet aanraden om buiten te gaan liggen, maar je mag het helemaal zelf weten hoor.”
Het jong besloot toch maar te gaan zitten, met een klein lachje op z’n gezicht.

Vervolgens ging hij bij een meisje tegenover hem anijshageltjes in haar melk gooien. Ik waarschuwde haar dat ze alsnog haar melk moest opdrinken. U raadt het noooooit, ook zij vond mij een kutwijf. Ze vond mij zo’n kutwijf dat ze zelf maar anijshagel in d’r melk ging gooien en begon te roepen dat ze haar melk echt niet ging opdrinken. Nou dikke lul en drie bier, dat heeft ze uiteindelijk dus mooi wel gedaan he. Met d’r neus dicht, en een heel vies gezicht. Vond ze niet leuk. Ik wel.

Nou weer terug naar die jongen. Hij was ondertussen nog steeds bezig met zijn 1e boterham en flink bezig om het bloed onder mijn nagels vandaan te trekken, zonder enig resultaat. En hij probeerde mij daarna te laten griezelen met het feit dat hij zijn duim achterstevoren kon buigen. Maar dan kon hij natuurlijk het truukje met mijn arm nog niet! Eindelijk had ik wat nuttigs om zijn aandacht te trekken. Met zijn mond open keek hij mij aan. En met de boodschap van mij dat ik nog meer van die dingen kon en die best wilde laten zien als hij zijn broodje ff opat en zijn melk opdronk, wist hij niet hoe snel hij alles naar binnen moest werken. En hij kon ook nog eens het geduld op brengen toen ik uberlangzaam mijn brood aan het opeten was.
Toen ik liet zien wat ik allemaal nog meer uit zijn verband kon trekken was ik volgens zijn zeggen “toch wel erg grappig hoor”.

Hij moest eigenlijk weer terug naar school en was van de een op andere moment helemaal into me en lag ondertussen op de grond zijn voeten in zijn nek te leggen in de trant van “kijk eens wat ik nog meer kan” en jij moet ernaar kijken.

Hij mocht alleen op pad naar school, maar om de hoek stond ie op me te wachten toen ik de rest wegbracht naar school.
Stak hij een uur eerder zijn middelvinger naar mij op, zo zwaaide hij mij een uur later vrolijk uit. Hij wilde toch nog ff gedag zeggen.

Dus. Hoe je het ook stelt: Niks is zo veranderlijk als het gedrag van een kind.

Search
Links: