archief van augustus, 2011

Oh what a thing!

Aangezien ik vakantie heb en structureel geld gebrek heb maar toch wilde kopen kopen kopen, heb ik gewoon mijn telefoon verkocht. Kijk nou, ik ben niet van het shoppen zoals de meesten vrouwen doen: schoenen, kleding en andere tutteldingetjes. Dat soort dingen doe ik gewoon heel lui op mijn stoel via internet want ik vertik het om in pashokjes te gaan staan of überhaupt er ook maar voor in de rij te gaan staan wachten. Ben gekke Henkie niet zeg.

Nee, ik doe niet aan shoppen, ik doe aan missies. Ik kom pas in actie als ik een doel voor ogen heb, dan pas ga ik naar “het grote winkelcentrum”. En vandaag was mijn missie/doel een e-reader kopen. Een echte dan hè, niet zo’n tablet want die heb ik al gehad en daar kreeg ik koppijn van door het licht. Mijn missie was dus een elektronisch boek met E-ink-technologie (leest als een echt boek). Mijn pa kwam met de zijne aanzetten en ik dacht: “Gut, dat is nog eens een kei geinig dingetje.” Ik zal het grootste voordeel al weer op een rijtje: weg met al die losse boeken die ik toch nooit meer aanraak en vooral stof liggen te happen.
Kijk, en dan is er geen houden meer aan… Mijn missie was na het verkopen van de telefoon begonnen.

Internet had ik al afgespeurd. Reviews had ik gelezen. Maar twijfelachtige gadget-freak als ik moet dit soort dingen eerst hebben aangeraakt voordat ik mijn werkelijke keuze kan maken…
De eerste winkel die ik aandeed was Saturn (mediamarkt-concept) en dat was sucks. Daarna maar naar de plaatselijke computer “no nonsense” winkel: “Ja mevrouw u bent de vierde vandaag, de e-readers zijn in het hele dorp uitverkocht heb ik van horen zeggen. Maar we hebben nog wel een hele mooie met wifi en touchscreen. Kost maar 400 eurotjes.”
Ja dikke doei. Had ik gezegd dat ik een een pad wilde? NEE! Ik wil een e-reader met E-ink-technologie!
De volgende winkel die ik aandeed wilde het maar wat graag voor mij bestellen. Maar want ik eenmaal in mijn hoofd heb, wil ik niet op wachten. Wat ik wil, wil ik NU!

De laatste winkel. Ik begon de hoop al op te geven; dit begon verdomd veel op shoppen te lijken alleen dan zonder tassen. Ik wilde niet meer de hele winkel aflopen om te zoeken of er nog een e-reader werd verkocht. Ik vroeg het direct op de man af: “Jij moet een e-reader hebben en die ga jij aan mij verkopen; NU!!!”
Geschrokken rende de winkelmedewerker naar de vitrine, met zweet op zijn voorhoofd en bibberhandjes wees hij mij de enige echte e-reader aan die ze hadden. En met enige bedoelde hij echt ook enige. Het was het laatste exemplaar. Nou en het was precies wat ik zocht. Juist: een e-reader met (ik blijf het herhalen) E-ink-technologie. Ik kon zo ieder elk merk uit mijn hoofd, kon de reviews uit mijn hoofd maar dit exemplaar had ik nog niet aanschouwd op het WWW. Ach what the heck, ik had er nog niet naar gekeken en hij was al perfect (zie je wel dat ik ook heel makkelijk kan zijn.) kwam door het lederen hoesje eromheen. En vergeleken met de gemiddelde e-reader kwam dit mooi veel goedkoper uit, en hoe het ook kwam: ik twijfelde geen moment. Heel apart was dat.

Snel ben ik naar mijn ouders toe gereden, want mijn vader had een bestandje met 3000 Nederlandse boeken. Kijk, aan zo’n pa heb je tenminste wat. Hij is niet alleen handig maar ook nog eens inzichtelijk heel aanwezig, dus nuttig. :)
Normaal blijf ik wel eens (heel vaak) hangen bij mijn ouders als ik er toch ben maar ik trok zo ongeveer die stick met 3000 boeken uit zijn handen en ben er weer vandoor gegaan (had ik eigenlijk mijn glaasje cola wel opgedronken?). Ik heb een aantal boeken gevonden die mij wel wat lijken en ik heb nu dus al de prijs eruit gekregen wat het mij normaal gekost zou hebben als ik al die boeken had aanschaft.

Tjeempie. Ik ben blij. Heel vaak koop ik dingen waarna ik na ongeveer 1,5 uur denk: Wat heb ik hier eigenlijk aan?
Nu heb ik de hele avond lekker in mijn tuin zitten lezen, toen het koud werd heb ik er nog even een dekentje bij gepakt. Geen zware boeken meer waar ik lamme armen van krijg. Gewoon een handig apparaatje dat leest als een echt boek.
Dit had ik echt veel eerder moeten doen. Wat een uitvinding zeg.

Aanrader? Ja!

koekwous

Dexter en ik waren van de week in diep gesprek en hij zei dat er nog wel plaats was voor wat ‘lekkere chickies’. Mijn reactie was meteen dat ie zich niet zo aan moest stellen want hij had Groupie al om zich heen die erg aan hem gehecht is en zijn domein was al vol genoeg. “Nee,” zei Dexter, “Dat bedoel ik niet. Ik bedoel meer chickies checken van een ander soort om vanaf een afstand lekker naar te fluiten.” Oh dat. Och, eigenlijk is er nog wel ruimte vrij, en is er zelfs nog een eigen slaapplek over, dus tja… waarom niet dan? Hoe meer ziel, hoe meer vreugd laten we maar zeggen.

En zo kwam het dat “groentje” en “blauwtje” binnenkort hierheen verhuizen. Maareh, sorry Dex; het zijn kerels geworden. Want die vind ik nou eenmaal leuker.

Ik moet alleen nog zeggen dat ik niet weet in welke hoedanigheid het uiterlijk is, ik hoop niet dit:

Ook hoop ik niet dit:

Coolzone

Mijn problemen zijn voorbij. Eindelijk kan ik weer rustig ademhalen. Vol liefde kan ik weer naar mijn glaasje wijn staren. Alleen een beetje jammer dat ik de dag ervoor al 3 kwart fles lauwe wijn naar binnen had gewerkt, het begon bijna te wennen, dus de liefde was hevig maar kortstondig. Gelukkig had ik nog een fles passievruchtenwijn met een licht prikkelende afdronk (als probeersel). Nou het smaakt gewoon naar 7up met Passoã hoor, zoete troep. En die Licht prikkelende afdronk? My ass! Toen ik uiterst charmant een boertje liet had ik jeuk in mijn neus (als in de welbekende cola-boer).

Maar oh my freaking gosh, ik moet bijna een keukentrappetje kopen om op de bovenste plank te komen. Bijna hè. Wel moet ik een keukentrappetje kopen om in mijn combi-magnetron te kunnen komen, want die heb ik – heel autistisch – gewoon weer op mijn koelkast laten zetten want daar stond ie voorheen ook natuurlijk. Er is overigens ook geen andere plek voor te vinden voor dat bakbeestje dus geheel onlogisch is het ook weer niet te noemen. Hieronder kunt u waarnemen dat mijn magnetron zowaar bijna tot het plafond reikt. Tja lieve mensen, groot = nou eenmaal groot, genoegen nemen met minder is sterk af te raden. Ja toch?

Lauwe shit ouwe

Al een paar weken kamp ik met een probleem. Het is een probleem waar je niet aan kan wennen, maar ja tot op zekere hoogte accepteer je het maar voor zolang het duurt. In het begin dacht ik dat het aan mij lag. Koelbloedig als ik ben. Maar ja, ik kon het op een gegeven moment niet meer ontkennen en zeker niet negeren. Dat mijn wijn echt heel lauw was begon nu overduidelijke vormen aan te nemen. Met mijn cola was het eigenlijk net zo slecht gesteld: het schuimde alsof het net uit de winkel vandaan kwam wanneer ik het inschonk. Bier was al helemaal niet meer weg te krijgen. Gelukkig had ik het met verdere dranken gelukkig niet; want dat heb ik nou eenmaal niet. De keuze is hier reuze nee.

Juist, de koelkastje heeft het loodje gelegd. Een onwaarschijnlijk wonder is dat de vriezer in mijn koelkast nog gewoon werkt, maar daar heb ik verdomd weinig aan in deze situatie. Dus dan moet er een nieuwe koelkast gekocht worden. I.p.v dat je naar de winkel gaat en zegt: “Geef mij een nieuwe koelkast” gaat dat niet op, nee er moet er 1 uitgekozen worden. En kan ik kiezen? Nee. Ik weet ‘s ochtends al geen keuze te maken met of ik eerst mijn linker- of mijn rechter-schoen aan wil trekken. Laat staan een nieuwe koelkast.

Uiteindelijk heb ik bij de wehkamp zo ongeveer de 1 na goedkoopste koelkast gekocht geloof ik, lekker budgetteren, maar dat heeft wel een week moeten duren voordat ik tot deze conclusie kwam en daarna nog de werkelijke keuze heb gemaakt. Een koelvriescombinatie. Bijkomend voordeel: Het ding is bijna 2 meter hoog dus ik heb straks ruimte genoeg ruimte om visite een lekker glaasje sap aan te kunnen bieden ipv cola of wijn. Dus het feest kan beginnen. Morgen dan, want dan komt ie.

Ik kan niet wachten totdat ik weer een lekker koud wijntje kan nuttigen. Het afgelopen weekend heb ik lopen ronselen, maar da’s straks dan ook niet meer nodig. I say: Keep it cool!

Vliegende rat & tatoeage

Vanochtend kwam ik op mijn werk aan en toen was er nog niets aan de hand. Nog geen uur later zat er een duif naar binnen te staren. In elkaar gekrompen zat het daar met een smeekende kop.
Goed. Duif opgepakt in een doos gemieterd en de ringnummer bekeken. Very handy: via het ringnummertje kun je de regelrechte eigenaar heel makkelijk bellen. Wat bleek? Het kreng kwam uit de Achterhoek. Da’s toch wel een eindje fietsen hiervandaan he. Later belde de man mij terug met de boodschap dat hij die vliegende rat had verkocht aan iemand anders en of ik die ff kon bellen. Weer kreeg ik een boer aan de telefoon: “Noah die duif was goan vliegeh vanaaaf belgie vandoan he die’s verdwoald.”
Ja kan mij het rotten, kom je m ophalen of niet? Noah, da’s wel n ientje raaajden he.

Beest zat gek te doen met zijn vleugel en die mongolen van de dierenambu wilden hem niet eens ophoalen ophalen. Naja joh dan niet. Uiteindelijk is het beest een beetje opgeknapt en heb ik m uit die doos gegooid, opeens kon ie wel vliegen.

Ik snap de lol er niet zo goed van. Helemaal naar Belgie rijden om daar een bups duiven los te laten en dan checken of ze überhaupt wel thuis komen.
Maar goed, dat zal wel weer aan mij leggen dan.

Vanmiddag verder tijdens het werk had ik het zotte idee om gevulde eieren te maken. Gewoon heel simpel met mayo en ketchup, plus nog wat zout en peper. Nou zelfs kinderen die geen eieren lusten vonden die meuk lekker. Heel stiekempjes heb ik vast mijn roeping gemist als eiervuller :P.
Het was werkelijk waar een prachtige creatie uit mijn hand. De toefjes zaten echt perfect op de eitjes dat ik er bijna tranen van in mijn ogen kreeg, ik bleef er maar naar kijken. Maar die kids konden dat niet schelen hoor, het eitje werd doodleuk op z’n kop op een stokbroodje gekwakt en een tevreden geluid naar binnen gewerkt.

Sinds vandaag hoor ik trouwens ook nog eens bij een club. De zogeheten tattoo-club. De kinderen op mijn werk hebben het ineens in hun bol gekregen met tatoeages en jaaa ik ben stoer dus waarom had ik er nog geen een? Nou uhhh, omdat ik nog geen reden heb om er 1 te hebben? Nee, dat was foute boel; juf Linz moest ook bij de tattoo club. 1 kind zou wel ff een tattoo voor mij uitkiezen en hem “zetten”. Hij vroeg nog waar ik wilde waar de tattoo kwam. “Nou op mijn voorhoofd natuurlijk,” zei ik. Gelukkig kon ik het plakplaatje en het natte doekje nog net ontwijken.
Nou voor de nieuwsgierigen, dit is hem geworden:

en dit is de rest van de hippe club:

Aren’t they adorable?

Vogeltje uitlaten

Joep zijn vleugeltjes heb ik wat ingekort zodat deze lompe vliegert eens een keer ophoudt met heel hard tegen de muur aan te vliegen.
Maar nog leuker is, hij kan nu ook gezellig mee naar buiten. Nou hij vond het geweldig. Maar ja, ik moest nog even naar de winkel dus Joep ging mee.
Heel fout, ik weet het, maar ja ik wou eens uitproberen hoe hij reageert op nieuwe dingen.

Hij is slechts 1 keer van mijn schouder afgeflikkerd :D. Toen kwam er een winkelmedewerkster naar mij toe dat zei:
“mevrouw u mag alleen dieren mee naar binnen meenemen in een tasje!”
Mijn reactie was kort maar bondig: Trek lekker zelf een zak over je kop.

Uiteraard trok ik in de rij voor de kassa veel bekijks. Hij zat keiharde realistische scheetgeluidjes te maken, tot ongenoegen van de gene die voor mij stond; zij fluisterde iets te hard naar haar man dat de gene achter haar windjes stond te laten. Haar man keek mij aan en zei tegen zijn vrouw: Nee doos, das die vogel.
Nou die vrouw keek Joep aan alsof het een monster was en zei: wat een lelijk beest.

Maar Joep was verder heel lief en zat haar pretgeluidjes te maken als ze het naar d’r zin heb.
Leuke beesten heb ik toch.

Backbeat the word was on the street

JAAAAAAAAAAAA!!!!

Search
Links: