archief van oktober, 2011

Snert

Ik ben er nooit een fan van geweest, en nu eigenlijk nog steeds niet. Maar ik was gewoon benieuwd of ik het ook kon. Een pan snert maken.
Nadat ik het recept van de super handige app van de Hoogvliet had gevonden ging ik winkelen en daarna aan de slag.
En ik kan u verzekeren, ik kan het ook.
Door mijn onervarenheid heb ik uiteraard wel voor een weeshuis soep gemaakt, maar aangezien ik een keukenkneus ben vind ik het toch wel heel knap van mijzelf haha.

Shop till you een beetje drop dan

Zat ik mooi wel af te geven op wol. Maar ik heb mooi wel zeer hippe snowboots gekocht, met jawel, wol.

Ik hou er van haha

Shop till you drop

Nou bovenstaande opmerking is niet voor mij weggelegd hoor. Woensdag proberen wat leuke nieuwe kleding te vinden. Ik ben tot de schrikbarende conclusie gekomen dat bijna alles van kriebel kriebel wol is en erger nog, grotendeels met kol en in NORDIC motiefjes gebreid. Dan alleen nog een paar stokken en het plaatje is af, nee bedankt.

Hello

Kuttekop

Ik moest hoognodig naar de kapper. Gewoon vanwege de dode puntjes en het model weer een beetje bij geknipt moest worden. Voordat ik naar de kapper ging had ik lang haar. Ik heb de kapster heel duidelijk gezegd dat ik zo min mogelijk van de lengte af wilde en ook geen pony wilde, dat het dus gewoon een BEETJE bijgeknipt moest worden. Ze zei dat ze me begreep. Tijdens het kapperen zit ik altijd spelletjes te spelen op mijn telefoon en kijk niet op of om, omdat ik het allemaal veel te lang vind duren. Om mij heen hoor ik andere klanten hun levensverhaal aan hun kapper vertellen, ik heb daar geen behoefte aan.

Toen ze klaar was met knippen maakte ze me wakker (haha) en liet met een spiegeltje de achterkant van haar kunstwerk zien. De barbaarse kuthoer heeft dus mooi 20 cm van mijn haar zitten verknippen! Mijn haar hangt nu nog maar net over mijn schouders. :| Kon wel janken. “Wat vind je ervan?” vroeg ze. Het enige wat ik nog uit kon brengen was iets van “hummmmgrrrmbll.” Overduidelijk was in ieder geval dat ik er niet blij mee was en ze zou extra haar best doen om er wat leuks van te maken.

Daarna ging zij mijn haar na het knippen modelleren en föhnde er een coup pluizenbollerige-tuttigheid in (ik had opeens geen krullen meer) incl. rechte pony GRRRRRRR. Ik dacht er gaat misschien nog een spulletje in dat het weer een beetje normaal gaat zitten, maar nee. Ze was wederom klaar en vroeg weer wat ik er van vond. Ik ben niet gauw in shock na een bezoek aan een kapper, maar dit kon echt niet…. Eerlijkheid duurt het langst.
Ik heb gewoon gezegd dat ik het eruit vond zien als een ragebol en vreselijk tuttig vond, ik kwam binnen met krullen waar waren die gebleven, en waar in godsnaam die pony op sloeg en niet begreep dat ze met dit resultaat 3 kwartier bezig is geweest. Ze was best pissig. Ik ook.

“Zal ik kijken of ik er nog wat anders van kan maken?” vroeg ze met een zure kop.
- “Nou nee liever niet! Ik ga thuis wel kijken of ik er nog iets van kan maken.”

Eigenlijk vond ik dat ik best wel recht had op korting omdat ik nog de straat op moest. Maar dat kreeg ik niet.

smijt-rijst

Ik kwam thuis en vond het behoorlijk tijd om te eten voordat ik nog besluit om eventueel weg te gaan. Joep zat boven op haar kooi en terwijl ik aan het eten was vloog ze naar mij toe en belandde netjes op mijn hoofd. Vind ie leuk, een nestje maken van mijn haar. Ik niet.
Toen ze erachter kwam dat ik aan het eten was, kon ze het niet laten om gezellig op het randje van mijn bord te komen zitten.
Niet veel later had ze ontdekt dat je rijst niet alleen kan eten, maar dat je er ook leuk mee kan smijten.

Daarna nog van de pittige boontjes geproefd, maar die vielen helemaal niet in de smaak hoor…

Stomgemaal

Al mijn hele leven heb ik het ding aan de weg zien staan. Een stoomgemaal uit het jaar kruik, tevens museum. Ik woonde er zo ongeveer om de hoek, en nu nog steeds alleen dan vanaf de andere kant. Vele malen moet ik toen ik klein was aan mijn ouders gevraagd hebben wat het voor een gevaarte was. “Een stoomgemaal,” was dan het antwoord. Ik geloof dat mijn vader wel eens heeft uit proberen te leggen hoe het nou precies werkt, maar ik snapte er geen drol van, ja wel dat het de polder moest leegpompen en dat het in de ringvaart terecht kwam… maar ik vat het gewoon niet helemaal en het zal mij me ook aan mijn kont roesten want het boeit me daarbij ook nog eens totaal niet. Mijn vader was (of is misschien nog steeds wel) gek van stoommachientjes, dus deze moest hij vast ook heel mooi gevonden hebben misschien (Dikke vette pannenkoeken?).

maar nog nooit heb ik het gebouw aan de binnenkant gezien, niet dan ik mij herinneren kan dan. Nog nooit heb ik de armen van het ding zien bewegen.
Gelukkig heb ik zo’n enerverende baan waarbij ik deze kansen wel krijg (joepie…) De kinderen waren door het dolle heen; want we gingen naar een museum (2x joepie…). Op de fiets met windkracht 584798 (hoera…).

We kregen een rondleiding maar hebben eerst een filmpje moeten kijken. De houten bankjes waar we op moesten zitten trilden, heel spannend, provisorisch mee met de bordkartonnen film die zo warrig dat ik daar sowieso geen flikker van snapte, ik werd natuurlijk ook erg afgeleid door de mega vibo waar ik op zat o_O.
Daarna kregen we de rondleiding.

Toen de woorden “hoogveen”, “laagveen” en “economischer” vielen was ik de aandacht volledig kwijt en de draad ook. Het boeide me wederom echt voor geen ene mallemoer. En de kinderen maar aansporen om te luisteren…
Er werd ondertussen ook nog een hydrologisch (ofzo) machine aangezet (wat niet bij het gemaal hoorde, maar ja het was een museum dus hoorde er ook wel in thuis) begon ik honger te krijgen. Diep semi-geïnteresseerd heb ik naar het ding staan staren. “Mooi he!” zei de man die de rondleiding gaf, ik kon nog net mijn mond dicht houden tijdens het gapen. “Prachtig…” was mijn antwoord. Om niet al te cynisch te lijken heb ik gevraagd: “hoe werkt dat ding?”
Had ik beter niet kunnen doen, want ik heb alle ins & outs moeten aanhoren en “dat ie over 100 jaar nog steeds niet kapot is…”. Spannend.
Net zo saai was de schoepenrad overigens waar de schoepen niet meer aanzaten.

Daarna nog een heel verhaal aangehoord over hoe diep we onder de zeespiegel leven, niks is blijven hangen. Ja, zonder duinen en dijken hadden we natte voeten. Nou mocht er een gaatje in een dijk komen bellen we Hansje Brinker (ik ken mijn klassiekers) toch gewoon, zal er vast nog wel 1 in leven zijn.

Vervolgens nog de domper van de eeuw. De dreiging van de muskusrat, of welke rat dan ook, (die vernield dat stevigheid van de dijken) en wat zei de beste man? “Die worden gevangen en ergens anders naartoe gebracht.” Het lag op het puntje van mij tong: “Nee hoor, ze worden gewoon dood gemaakt. Klaar.” Maar ik heb me in kunnen houden.

Ook nog het stoomgemaal in werking gezien. Dat was ook heel leuk.

Daarna hebben we nog lekker patatjes gegeten. Gelukkig hahah.

Hallo stoomgemaal

image

Poehsjj.

Wordt het niet eens tijd?

Daar kwam het ineens uit het niets vandaan… TOP2000…
Ik heb zwaar behoefte om mijn favo-lijstje weer eens in te sturen :-)
Zit een beetje golden-oldies te luisteren en dan heb je dat he.

vooruitsleepdag

Na een te lange dag had ik mezelf in mijn bed gegooid en werd om half 2 vanmiddag wakker, kut, mijn winterslaap is weer niet gelukt. Moe. Nee niet moe. Brak. Maar toch, ik moest mijn bed echt wel heel erg uit. Toen ik de huiskamer binnen kwam begroetten de vogels mij luidruchtig met Hoera ze is er weer! The girl is back in town! The girl is back in town! Jaja…
koffie dat had ik nodig. Ik drink bijna nooit koffie. Maar mijn hoofd, mijn lichaam en mijn geest snakten er werkelijk naar. Ben bezig aan mijn tweede bakkie pleur en mijn lijft zegt nog steeds: Zullen we weer gaan slapen?
Eigenlijk heb ik daar best wel zin in ja.

De hele week ben ik al hondsberoerd, maar ik wilde er niet aan toegeven en nu nog steeds niet. Ja zodra ik wat wil zeggen eindig ik mijn zin in een hoestbui met brokken. Als ik door mijn neus wil ademen loop ik blauw aan. Zelfs mijn tenen zijn verkouden. Gelukkig heb ik voor mijn neus Otrivin, voor mijn longen Bisolvon en voor mijn tenen Lamisil® Once. Waar een thuis-apotheek toch niet goed voor kan zijn. Voor de broodnodige gebrek-aanvullingen slik ik een fiets in pil-vorm.

Ik steek nu net mijn 2e peuk op, ben bezig aan mijn tweede bak koffie. Mijn lijf is ondertussen al aan het protesteren voor de overgevoeligheid van cafeïne. Mijn hart klopt op plekken waar het eigenlijk niet mogelijk is, maar geeft tenminste een duidelijk teken af dat ik nog springlevend ben. Zie je wel! Nu de rest nog…

Zo meteen sleep ik mezelf onder de douche. Mijn haar zit alsof ik de hele nacht in een frituurpan heb gelegen of ik heb gewoon een gel-producerende-hoofdhuid (al denk ik eerder aan kruipolie). Eigenlijk is mijn haar toe aan een kappertje en een verfje, maar mijn geld is op. Goed.

Zodra ik me heb aangekleed (en de was in de wasmachine heb gestopt) ga ik naar buiten. Door de gesloten gordijnen heb ik gezien dat het prachtig weer is. Daarna ben ik weer nieuw.

Search
Links: