archief van november, 2011

geneuzel

Vandaag was een rotdag met een blij randje. HUH? Naja gewoon, ik werd vanochtend al veel te laat en half dood wakker (neen, ik had geen kater) met een rugverkutting, en ik voelde me gewoon een soortement van ongelukkig, geen idee waarom maar zullen wel hormonen zijn ofzo (hoop ik dan maar). Opeens bedacht ik me dat ik mijn e-book reader – die ik al 100x gereset had zonder resultaat – weer leven wilde in blazen omdat ik me had bedacht dat het ding aan het stroom leggen misschien wel zou helpen. Dat hielp. Maar niet voor lang. Want ik was zo blij dat ik dé oplossing had gevonden dat ik ff ingetogen wilde juichen (ja, ik ben gek) maar ik bleef achter het draadje van mijn e-reader hangen. E-reader viel PLOF op de grond (ik vloeken). Ik pakte de e-reader op en e-reader was definitief overleden want de helft van het scherm deed het nog maar (amper). Ik verdrietig natuurlijk (hwt was nou eenmaal niet gratis, kon er 2 weken van eten laten we maar zeggen). Maar misschien dat mijn vader (de techneut) er misschien wel raad mee wist zei mams, dus spoedde ik snel daarnaartoe. Vader wist het eigenlijk al heel snel, die’s stuk hoor!

Ik was echt zo boos. Op mezelf natuurlijk, ik ben altijd zuinig op mijn spulletjes en gebeurde dit weer. Ik kon wel janken, dus dat deed ik ook, maar eigenlijk wou ik dat niet (duh). Anyhow, ik blijf een vrouw.

Maar goed. Ik heb een nieuwe besteld. En dat gaat niet van “hup, we hebben een nieuwe besteld.” Nee, daar gaat tijd overheen. Ik gok een uur of 2? Dan ben ik heel druk geobsedeerd bezig met zoeken en vergelijken; past het in mijn budget, heeft het niet te veel poespas (want ik gebruik het puur alleen als boek, niet als gadget), doet het wat het moet doen volgens andere consumenten… etc etc etc (nare eigenschap van mij). En dit was het blije momentje: ik heb ook nog een deel cadeau gekregen :-) :-) en daar ben ik dus heel heel blij mee.

Mijn nieuwe e-reader wordt de Bebook Club S. En dan kan ik eindelijk alle boeken van twilight lezen jaaaaaaaaaaa

Ow en PaMa: Het ding wordt bij jullie thuis bezorgd (want ik ben nooit thuis wanneer postbodes werken) dus als je wil mag je het vast openmaken hoor om te checken als ie is aangekomen ;-)

Blij*

It’s a fact.

Ik lijk op mijn vader. Ja ook op mijn moeder, maar dan alleen qua hoofd schijnbaar haha (hoe vaak ik wel niet met mijn moeders naam ben aangesproken, mijn moeder oogt erg jong.. of ik gewoon beetje oud :P ).

Maar goed, mijn vader. Zolang ik mij al kan herinneren is hij altijd in de weer met gereedschap. Voor ieder fröbel-dingetje heeft hij wel weer een gereedschapje om mee te prutten. Noem een gereedschap en hij heeft het gewoon. En schijnbaar is het ergens genetisch bepaald, want ik kan door een bouwmarkt heen lopen om ieder stompzinnig werktuig te bekijken. Workmate’s tot bladzaagmachines, maakt mij niet uit. Het gereedschap wat ik thuis heb liggen is wel is waar eigenlijk van mijn vader, maar dat heb ik mezelf toegeëigend. Hij roept dikwijls: “Hé! Die heb ik ook!” Wat enkel wel van mij is zijn de schroevendraaiers en het koffertje waar ze in zaten, voor mijn verjaardag gekregen… en ik was er nog blij mee ook.

Regelmatig loop ik door mijn huis om te kijken of ik weer ergens een gaatje kan boren met mijn toegeëigende klopboormachine, ergens aan kan frutten of schroefjes aan of in kan draaien of een dremel tegen aan kan duwen.
Als ik een bouwmarktfolder open kijk ik eerst ff gereedschap. “Woowww ik wil die accu-boormachine met dat vette opbergsysteen met 241 accessoires!!”
Hoe een kansloze en zo onwijs niet vrouwelijke tic is dat :-D

Maar voor de echt moeilijke dingen bel ik toch nog mijn papa B-)

Kadotip voor in mijn schoen hahah:

Sinterklaas kapoentje flikker wat in mijn schoentje

Natuurlijk is het bijna sinterklaas en Jameson heeft zijn schoentje gezet. Ik ben sinterklaas dus ik heb een kooi voor hem besteld.
Zijn huidige kooi is een kansloos lelijk ding die half uit elkaar dondert. Het ding was al stuk, maar James flikkert vaak met kooi en al van zijn sokkel omdat ie te druk aan het wiebelen is. Meerdere malen heb ik het beest in shocktoestand van de grond moet rapen.
Wilde eigenlijk de zelfde kooi bestellen als die joep al had om de harmonie te bewaren, maar toen bedacht ik me: ik heb helemaal geen harmonie. In fucking helemaal niks schuilt harmonie in mij. Dus wat lul ik nou? En daar komt bij: ik hou meer van iets minder recht toe recht aan en deze kooi was goedkoper.

Dus het is te hopen dat James blij is met zijn toekomstige kooi, anders mag ie de rest van de winter lekker buiten blijven staan of aan het spit ;-)

Creatief met Linz

nee, hier volgt geen workshop. Wel ben ik de laatste tijd weer in de klieder kledder mood.
Het wordt weer eerder donker deze dagen en waar denk je dan aan? Juist! Eten! Ow nee, daar denk ik altijd aan.
Nou ff alle gekheid op een stokje, ik had van de week ineens zin om weer een beetje te tekenen. Ik ben er geen ster in, maar op zich kan ik best wel leuke recht toe recht aan dingen natekenen (als in kleurplaat design), ik heb namelijk gebrek aan visueel fantasie.

Mijn collega zei nog dat ze het zo knap vond. Tja, ik vind er niks bijzonders aan, het is gewoon een beetje kijken van “hoe ziet het plaatje eruit, ow nou dan doe ik dat ook ergens in die trant alleen dan 10x groter.” Ik heb geen vaste hand (kan ook niet met het gebrek aan bepaalde hoeveelheid stimulerende middelen die ik overdag niet tot mij neem, ;-) ) en zo perfectionistisch ben ik ook weer niet. Een kind zei vanmiddag: “Ja hallo het is wel knap hoor! Je trekt het toch niet over ofzo! Dus je tekent het wel zelluf.” Het wijsneusje.

Goed ik heb mij dus verdiept in de obesitas rendiertjes en een wintershuisje met een sneeuwpop in de tuin, alleen is de sneeuwpop momenteel gesmolten.

P is een papje die pikt van een peer

Ik probeer Jameson (mijn papegaai dus) op te voeden. Bij de vorige eigenaar heeft ie alleen maar geleerd om te bedelen en te kokhalzen. Heel irritant en vooral heel goor. Ik wil dat hij op kan stappen en af kan stappen van mijn vinger af (luisteren dus) zonder hysterisch te doen (lees: schreeuwend door de kamer vliegen en bijten). Dus ik steek net mijn vinger naar hem uit en roep “op!”, zegt ie doodleuk: “Hallo.” Typisch gevalletje van je-had-erbij-moeten-zijn.

Wat een schatje is het toch.

retourgelul

Soms verkoop ik wel eens wat kleding via ebay. Als ik iets 1x heb gedragen vind ik het zonde om het weg te gooien of in zo’n bak te gooien voor zielige mensen. Nu heb ik een shirtje verkocht voor wel 1 hele euro exclusief de verzendkosten dan. Maar de mevrouw in kwestie die het heeft gekocht vond het shirtje lelijk, dat kan. Volgens haar was het verwassen, en zaten er vlekken op. Mevrouw heeft overduidelijk vlekken voor haar ogen.
Dat shirtje heb ik dus serieus nog nooit gedragen. Ik kocht het, het verdween in de kast en het is er pas uitgekomen sinds ik het op de foto heb gezet om te verkopen. Het shirtje was spierwit, volgens mij heeft zij er gewoon op gepoept!

Zij wilde haar geld terug. Dat vond ik prima, mits zij eerst het shirtje even terug stuurde. Eerst wilde het ze het niet. Maar toen ik met het argument aan kwam dat je in de winkel ook pas je geld terug krijgt als je je artikel komt terugbrengen, kwam zij over de brug. Drama.

Wat heeft die kutsnol nou gedaan? Het shirtje ongefrankeerd teruggestuurd. Dus kon ik nog mooi de frankeerkosten betalen. Ik ben gekke henkie niet dus heb ik i.p.v. van 1 euro maar 50 cent teruggestort naar haar. Was ze boos? Nee woedend!! Hoe durfde ik! Of ik wel helemaal normaal ben!

Nee tuurlijk ben ik niet normaal. Voor die klote euro die zij betaald heeft nog lopen zeiken ook dat ze het shirtje lelijk vind, en ik dan nog accepteren dat ze het terug mag sturen terwijl ik duidelijk had aangeven dat ik geen retour accepteer (risico van 2ehands denk ik dan).

Wat is het leven toch moeilijk, voor zulke mensen.

Search
Links: