archief van maart, 2012

Zou het kunnen?

Opa heeft Thomas en Daniël natuurlijk alle kwajongensstreken geleerd, en nu hebben ze ook nog is een super lief hondje om lekker mee te spelen :-)
Al had het een stuk leuker geweest als alles hier was gebleven, maar dat kan natuurlijk niet.
Maar voor mijzelf vind ik deze gedachten wel het allermooist: Opa die gniffelend ergens op de achtergrond zit te kijken en chocolaatjes zit te snoepen met jort (de bal) aan zijn voeten, en de jongens die giechelend (zoals mijn broer dat kan) spoorzoekertje aan het spelen zijn op een groot grasveld en Mik gebruiken om “het spoor” te zoeken met kluifjes, en aan het einde ligt knorrie (het favo speel-knuffeltje van Mik) en dan gaan ze daarna allemaal voetballen. Misschien infantiel, maar ik vind het leuk.

En het komt allemaal wel goed
ook al kom je echt nooit meer terug
het feit dat je hier wel ooit was
voelt als de zon warm in in mijn rug

En als het allemaal ff kut is, luister ik gewoon een liedje die ik op dat moment heel erg mooi vind en dan is het weer goed.
En dat is eigenlijk heel vaak van AedM, al vind ik ze tegenwoordig echt niet zo leuk meer, bij bepaalde dingen grijp ik er toch weer naar.

Mag ik vanavond in je dromen?
Dan kan ik bij je blijven slapen
als je wakker wordt dan ben ik weg
mag ik vanavond in je dromen zijn…

we hadden zo veel samen
en ik zou zo graag nog één keer
ik zou gewoon zo graag nog één keer…
maar dat kan natuurlijk niet

mag ik een deel van jou zijn
zonder zelfs iets te verliezen
dan hoef ik jou niet zo te missen
want het verlangen doet zo’n pijn

mag ik vandaag in jouw gedachten
dan speel ik door je hoofd
dan kan ik in je fantasie
het verlangen wat verzachten

we hadden zo veel samen
en ik zou zo graag nog één keer
ik zou gewoon zo graag nog één keer…
maar dat kan natuurlijk niet

mag ik vanavond in je dromen
dan kan ik bij je blijven slapen
en als ik weet dat je van me droomt vannacht
dan droom ik daar weer van

we hadden zoveel samen
en ik zou zo graag nog één keer
ik zou zo graag nog één keer..

Tot in de kluifjeshemel!

Mik! Eigenlijk had deze vriendschap minstens 10 jaar moeten duren, maar het duurde slechts maar 9 maanden. Hij was nog maar amper 11 maanden oud.

Het was een mooie zonnige dag in juni, toen ik net na het shoppen op mijn scooter stapte een smsje kreeg: “Kom je naar je nieuwe broertje kijken?”
Dit was het eerste wat ik hoorde over zijn intrek bij mijn ouders thuis. Vol ongeloof want het heeft 2,5 jaar geduurd voordat er een nieuw hondenleven in huis kwam. Na kim, de vorige rottweiler die maar liefst 12 (of bijna 13??) jaar oud mocht worden, had het tijd nodig om haar overlijden verwerkt te kunnen worden, maar wat een prachtige leeftijd! Toch zou er voorlopig (misschien wel nooit meer) een andere hond meer komen…

Kim
Maar daar liep het dan, een hummeltje van 8 weken oud, ik was opslag verliefd. Ik ben een van de enige levende personen die niet zo van puppy’s en kittens houdt, leuk om te zien daar niet van, maar ik vind ze gewoon vervelend. Maar dit was meteen dikke-Mik hoor, ondanks het bijten op wat latere puppy-leeftijd was het al meteen mijn grote vriend!


Een pup hoort zorgeloos op de groeien, maar toen hij een paar maanden ouder werd begon hij een beetje mank te lopen. Een elleboog-verkutting bleek de oorzaak te zijn, wat vaker voorkomt bij grotere rassen. Gekozen was voor een operatie, hoe eerder hoe beter, want ondanks dat zou hij daarna heel oud worden! Het arme beestje ging heel stoer de operatie in en kwam er heel stoer weer uit. Wat een bikkel!

Tijdens en na de revalidatie ging het eigenlijk wel goed. Wel vaak zelf met matrasje en al naar de verwarming verhuizen en tegenaan liggen, maar ach? Wij vinden dat toch soms ook wel eens lekker, zo’n lekkere warme radiator in ons rug? Eten? Dat was zijn grootste hobby niet, maar volgens de dierenarts was het allemaal wel goed want hij was levendig en heel mooi, meldde afgelopen dinsdag. En je denkt zelfs ook, ieder kind heeft wel eens een langere periode gehad waarbij het niet echt veel wilde eten, dus waarom puber-puppies ook niet?
Maaaar!!! Kluifjes!!! Dat was zijn hobby! Vooral als jij het vast hield zodat hij lekker kon kluiven. Ow en fluffy knuffels om mee te gooien en te slopen… van Jort (de bal) tot Knor (het varkentje). Het ging gewoon best heel goed met vriend Mik.

Bijna ieder weekend heb ik sinds zijn intrek heerlijke knuffeltjes gehaald. Van hummeltje tot 40 kilo wegende pup. De kleine pup die met 4 poten tegelijk op je schoot sprong, tot de puber-pup zijn poten op je schouders legde en zijn kop ff lekker in je nek legde voor een dikke vette knuffel. Of anders wel likjes gaf, want dat was zijn andere hobby. Mikkie werd omgedoopt als Likkie. De muur, het raam, de deur, alles moest even een likje krijgen. Wat het te beteken had? Misschien was het “zijn ding” of misschien was het iets anders. Maar lief, zo ontzettend lief, dat was hij wel. Hij was geliefd door iedereen. Want hij had zo’n lief koppie, dat zei iedereen. Ik heb nog nooit gehoord dat ook maar iemand een boog om hem heen liep (wat heel normaal is bij een rottweiler), zo’n sociale allemansvriend was er maar 1, en dat was Mik. Gelukkig hier, en niet ergens anders.

Ik heb maar 1 keer met hem alleen gewandeld. Tot grote blijdschap van hem, en zeker ook voor mij. Ik zal nooit meer zijn “wat hebben we het leuk hè”-blik vergeten en zijn likje op mijn hand iedere 10 meter. Echt een moment om nooit meer te vergeten, en dat zal ik ook niet, dit blijf ik voor altijd koesteren. Het enige wat ik toen dacht: wat een prachtig beest ben je toch en kijk eens hoe goed je het doet!

Totdat ik 15 maart een telefoontje kreeg… Mik was dood. Gewoon patsboem zomaar plotseling uit het niets vandaan zo onverwachts dood. Huilen, huilen en nog eens huilen dat was alles wat ik kon, dat had ik bij Kim minder want die was oud had een mooi leven gehad en dat was goed zo, maar dit? Nee, dit niet.

Het enige wat ik wilde naar mijn grote vriend toe. Ik wilde het zeker weten, dat kan toch niet zomaar??? Hoe kan zo’n pup van nog niet eens 1 jaar oud zomaar dood gaan? Niemand zal het je precies kunnen vertellen, maar zijn hart hield er gewoon mee op. Het is wrang, oneerlijk en niet te begrijpen. Ik heb hem gelukkig nog even vast kunnen pakken, zijn kop op mijn schoot kunnen nemen en kunnen zeggen hoe lief hij was, ondanks dat hijzelf niet meer in zijn honden-lichaam zat, was hij toch nog even heel dichtbij. In de kluifjeshemel moet hij dat wel gezien hebben, hoe geliefd hij was. Nog zo’n Mik bestaat er niet!

Ik heb hem met mijn pa op zijn matje de achterbak van de auto in gedragen, nog 10 keer gezegd hoe lief hij was met even veel kusjes en gefluisterd in zijn oortje hoe veel ik hem zal missen. Hoe verdrietig ook het voelde, het was goed. Hij ging gecremeerd worden en uitgestrooid worden op een veldje met ontelbaar meer diertjes, die hij nu in de kluifjeshemel allemaal af kan likken.

Ik houd mezelf voor dat zijn dood een soort “redding” was op nog meer ellende die je een dier bespaart wilt laten blijven, ik houd dat mezelf niet alleen voor ik ben daar heilig van overtuigd! Ondanks zijn korte, veel te korte, leventje had hij hier een hemel op aarde. Niks was te veel, en te veel was niks. Een overdosis van liefde heeft hij gegeven, maar absoluut ook gekregen. Het “Het had zo moeten zijn”-gelul ben ik niet van (want dan was hij gezond en wel nog 10 jaar mee gegaan!), en toch ben ik ontzettend blij dat ik Mik heb mogen leren kennen en van hem heb mogen kunnen genieten. Zo’n hond als Mik komt niet meer, en dat hoeft ook niet, omdat hij al een keer hier was en dat is genoeg. Hij was hier gewoon even gekomen om je hart te laten smelten en om te vertellen: er is meer, kijk maar!!

Ondanks is Mik nu voor altijd uit het leven, maar nooit meer uit het hart.
Hij heeft een zijn pootafdruk dik en dwars achtergelaten!
En daar ben ik hem heel dankbaar voor!

Dag, lieve mooie stoere Mik. Tot in de kluifjeshemel.
Likkie X


Mik.
april 2011 – maart 2012

Ben ik eindelijk is jarig!

:D

Search
Links: