Hyves en kinderen

Ik heb nu al een hele tijd een Hyve, wie niet zou je bijna zeggen. Een paar maanden geleden zat ik me nog te verbazen dat ik eigenlijk best veel mensen kon. Nu hebben de kinderen van mijn werk en oude stage ook ontdekt dat ik een hyve heb en komen de uitnodigingen voor hyve-vriendschappen binnen aan de lopende band.

Nou kreeg ik weer een uitnodiging van een kind van mijn groep en ik zat ff op haar hyve te kijken, stond er een krabbel van een ander kind van mijn groep: “Ik hoop dat Lindsay snel weer beter wordt!”
(Ze hebben me de afgelopen week helemaal niet gezien omdat ik alleen woensdag heb gewerkt en dan is er maar 1 kind (geloof ik) van mijn groepje.) Toch wel lief he?

Ergens snap ik het niet zo goed dat ze me zo aardig vinden, ik kan behoorlijk saggerijnig, grof uit de hoek komen en zeikerig zijn (daarintegen kan ik ook weer enthousiast, lief en geïnteresseert zijn dus het is niet alleen maar gemor hoor!).
Maar ‘t feit dat ik met kinderen ben gaan werken is meer omdat ik geen idee had wat ik wilde dus ging ik dat maar doen, ik werkte vroeger bij een kinderdisco en dat vond ik wel grappig… Eigenlijk wilde ik toen der tijd de horeca in maar toen ik stage ging lopen in het laatste jaar van de middelbare school bij een horeca bedrijf had ik het na 2dagen al weer gezien en ben daarna nooit meer terug gekomen (zo ben ik dan ook wel weer) en het is lichamelijk te zwaar voor mij. Later tijdens het laatste jaar van de middelbare ben ik stage gaan lopen op een peuterspeelzaal, vond ik ook geen ene moer aan maar die kinderen vonden mij wel leuk.

Pas was er een kind die zoooo vervelend was dat ik tegen hem had gezegd dat ik hem niet meer wilde zien en horen, boos liep het kind weg… Later kwam ie bijna huilend terug: ‘Ik heb het al zo moeilijk en dan ga jij ook nog zó tegen mij doen.’
(oké, het breekt eerder m’n hart als een kind zegt dat ie het moeilijk heeft dan een volwassene -want die hebben het er soms best wel heel erg zelf naar gemaakt, en ze zijn emotioneel verder ontwikkeld om zelf oplossingen te zoeken- en een kind hoort een kind te zijn en geen hoopje verdriet). Geen idee wat er aan de hand was want zijn moeder kwam binnen net op het moment dat ik hem eindelijk zo ver had ie wilde praten, balen ja… Want ik was best nieuwsgierig!!

Maar ja, om een of andere reden vinden kinderen mij dus leuk. Bij mijn moeder beginnen (vooral kleine) kinderen te janken als ze haar zien (oke tegenwoordig iets minder) terwijl mijn moeder altijd enthousiast probeerde te zijn tegen een kind (denk ik), en ik juist niet want ik wist niet wat ik met zo’n mormel aan moest.
Het zit in de familie hoor… Mijn moeder d’r (ik geloof) opa was leerkracht maar die heeft nooit dat werk gedaan omdat ie bang was dat ie ooit een kind zou dood slaan, mijn opa had het geloof ik ook niet zo op kleine kinderen; hij zat regelmatig met zijn vingers in zijn oren te steunen en te kreunen toen ik klein was (later wel weer goed gekomen), mijn moeder deed net alsof ze ze leuk vond, en ik heb ze heel lang echt niet leuk gevonden.

Als ik nooit ontdekt had dat kinderen mij leuk vonden, was ik waarschijnlijk heel iets anders geworden (lees: cassière bij de Dirk ofzo) Ik denk dus dat ik hun niet heb uitgezocht om mee te gaan werken, maar eerder andersom… Ze hebben mij uitgekozen.

En daarom willen ze nu massaal mijn vriendje zijn op hyves ;)

Laat een reactie achter

:) :( :d :"> :(( \:d/ :x 8-| /:) :o :-? :-" :-w ;) [-( :)>- meer »