how did it come

Waarom hebben mensen altijd de behoefte om aan me te zitten??? Alleen dan op een niezo aardige manier. Ik zal het ff uitleggen!

Ik had wat kinderen naar de gymzaal gebracht en toen ik terug ging deed ik een deur (zonder doorkijkraampje) open naar de gang toe, en echt precies op dat moment komt er een meisje aangerend die tegen de zijkant van de deur aan knalt. Niet bepaald zachtjes, maar echt hard. Heb ik weer, vermoord ik bijna een kind.

Goed, een lullig ongelukje. Kind meteen hysterisch (logisch) moeder over de zeik (kan ik ook goed voorstellen). Ennieweej, ik buig naar het meisje toe om te vragen of het een beetje ging en moeder keek mij aan alsof ik met opzet tegen die deur had aangesmeten. Zegt die moeder tegen haar huilende kind; “ja ze deed ook zo achterlijk die deur open he dat domme wijf.”
Nou ik kan u zeggen, dan ben ik er ook meteen klaar mee. Nou ben ik ook weer niet zo wijs om gewoon mijn smoel te houden. Dus toen ik opstond maakte ik de nu al legendarische zinloze opmerking: “Laat maar. Ik vraag me af wie er nou echt zo dom is” en liep weg.

Kom die vrouw achter de aangerend en vroeg hysterisch wat ik zei. Ik zei tegen haar dat ik het niet verstandig vond om te rennen in een gang waar deuren zijn, want het zou wel eens kunnen gebeuren dat er iemand per ongeluk een deur open doet omdat het nou eenmaal een doorgang is. Begint me toch een partij te schelden en te schreeuwen: Dat het maar een kind is (ja dat zag ik zelf ook wel) en dat haar dochter er niks aan kon doen (nee logisch, ik wel natuurlijk). Ik zei (en blijf er bij) dat je je kinderen daarom moet leren om niet te rennen in gebouwen en dat ik er ook heus wel van schrok en dat het niet mijn bedoeling was (dat verstond ze natuurlijk niet want zij bleef maar door mij heen blèren, kwam er gewoon echt niet overheen).

Begint ze nog harder te schreeuwen en te schelden natuurlijk en gaf me dus een harde duw. Zegt mijn collega heel droog tegen die vrouw: “Misschien is het beter als u uw handen even thuis houdt.” Gelukkig heb ik tegenwoordig wel zelfbeheersing qua fysiek geweld (paar jaar eerder zou ik mijn vingers in d’r neusgaten gestoken hebben en dan de hele gang door gesleept), dus liet ik het maar gebeuren.

Maar goed ik ben al niet een van de aardigste personen die op deze wereld rond loopt, maar ik kan niet aardig blijven op zo’n moment al vind ik dat ik het dit keer niet echt overdreef, dus zei dat ze maar beter d’r grote mond kon houwe en terug moest gaan naar d’r dochter. Nou daar was ze het net niet helemaal mee eens. Ze was er nog lang niet klaar mee, maar toen ik mijn boze gezicht opzette (ik kan serieus heel eng kijken) bedacht ze zich toch maar dus ze beëindigde haar gekrijs maar met “SLOERIE!” en ze liep weg.

Wat een deur allemaal niet kan aanrichten zeg. Voortaan kijk ik eerst onder de deur door of er niet toevallig iemand voorbij loopt / rent of huppelt. :-l Shit hee.

Ik heb een flauw vermoede dat hier er nog een staartje aan het verhaal komt…

1 reactie over “how did it come”

  • tamara zegt:

    Tsja wat kan ik hier nou op zeggen. Ik kan alleen het stukje vroeger had ik minder zelfbeheersing beamen.. Groenstrook ruzie:-?..
    Maar als je volgende keer bukt om onder een deur door te kijken pas je dan wel op dat je niet omver wordt geduwd door iemand die de deur opendoet???

    enne ach ik zeg ook 100x op een dag tegen de kids niet rennen binnen want dan val je nou echt niet dat ze er naar luisteren hoor haha.. lopen is en blijft nou eenmaal heel moeilijk:)>-

Laat een reactie achter

:) :( :d :"> :(( \:d/ :x 8-| /:) :o :-? :-" :-w ;) [-( :)>- meer »