Half jaar ongeveer.

Hallo. Daar ben ik weer. Niet dat iemand ooit nog komt kijken, want het is al een half jaar geleden dat ik iets achter heb gelaten op mijn weblog. Maar voor de geïnteresseerden onder ons: Nee, ik ben niet dood.
Ik gebuikte mijn weblog altijd als een soort van persoonlijk open dagboek van mijn kansloze hersenspinsels en ander koekwous-gedoe, maar op een of andere manier ben ik iets minder naïef (of actief?) geworden. Ik kreeg wel eens de reactie dat ik wel erg vrij was in mijn gedachtegang. Alsof ik het had over in 80 dagen de wereld rond neuken. Nou, dat kan ik in 30 dagen hoor.

Wel grappig, ik zit even een half jaar terug te denken wat er allemaal gebeurt is. Een half jaar geleden was ik kortstondig verliefd geweest, en ben ik gedumpt uiteraard; achteraf gezien maar goed ook. In die tussentijd heb ik nog vele ruzies veroorzaakt, gewoon omdat ik dat leuk vind. Heb ik nog steeds vliegangst, examenvrees en ben ik allergisch voor spinazie. Maar dat had ik 10 jaar geleden ook al. In een half jaar heb ik een godsvermogen aan drank en sigaretten uitgegeven. Ik wil er niet over nadenken hoeveel ik er de afgelopen 10 jaar aan heb uitgegeven. En als ik een bierflesje in mijn handen heb denk ik na iedere slok nog steeds: wie zou daar ook van gedronken hebben? Ieuw…

Ook moeilijke momenten gekend. Momenten waarvan ik thuis kwam en dacht: hoe oneerlijk kan het leven zijn. En nee, dat ging niet eens over mijzelf. Maar over anderen, over anderen met bijvoorbeeld kanker en andere terminaalheden. Alsof iedereen het tegelijkertijd het opgespaard was en als een soort verrassing naar voren kwam: “Taaadaaa!! Ik ga dood!” Ja heel plat, hard en harteloos.. dat is zeker niet zo bedoeld, maar objectief gezien kwam het bij mij zo op mij neer. Het gevoel eerder is hartverscheurend.

En verder? Verder heb ik kortgeleden en kortstondig ook nog wat liefde gekend. Of tenminste dat dacht ik. Maar goed, alles gaat voorbij. Dat zeggen ze tenminste. Ooit schrijf ik daar nog wel eens over; Wanneer ik mezelf ervan overtuigd heb dat ik maanden lang dronken moet zijn geweest. Tot dan laat ik het gedeeltelijk citeren:

Als ik mijn vinger op de zere plek zou leggen, misschien… Misschien dan zou ik stoppen met drinken… Jij bent er niet, nu alleen hier. ‘K weet dat dat alles makkelijk… En toch… Jouw blonde haren waaien nog steeds door mijn lichaam, ik adem uit…D’r is niets aan, d’r is niets aan… Jij was jij, nooit meer wij. Wij zijn klaar, ons is klaar!
Ik verveel me! Jij misschien niet, dat van jou heeft overal in gepast, ook in de mijne… voor de tijd die er was…
Soms wil ik mijn vingers aan de binnenkant van mijn ribben klauwen en het opentrekken tot twee vleugels van voren en een open hart om te laten zien; HET KLOPT!
D’r is niets, niets meer.
En nu ga ik slapen, JA, die makkelijke gaat slapen ja!
Denk nu dagen niet meer aan jou of dat van jou, ik wil nog wel eens naar je toe. Je dakkie zien of je schuurtje, ‘t is voorbij… Wat is voorbij; ‘t is in mij, maar over. Wel denken, denken, denken maar ja… Je stem af en toe, je gezicht al maanden, maanden niet meer; waarom altijd over jou? Jij was het KLOOTZAK! Jammer, jammer voor mij… Ik zit hier alleen… de computer, ‘t is goed… Alleen is goed, maar jij in vorm was mijn twijfelloosheid, waarom zo vroeg? Niets aan te doen, dit was het dan… nooit meer een streepje of een boek dicht… geen scheiding, meer een doorgang naar doorgaan, zo gaat dat; ook wel zonder jou gaat het… Kijk eens wat ik DOE! Dit is het, zo gaan we…Maak jij mooie dingen…? Dag slaapzak… dag slaapzak… dag mannetje… die opstond en opstond en ging daar de wereld in. En ik hou ervan… dat van jou… Ik zal niet praten, maar zeker niet zwijgen. Dat wat erin zit, dat moet eruit. En op een dag kom jij en we zien elkaar en we kijken, want ik zie je na alles… ‘Hoi’…   en dan wat…? Jij blijft het, maar ik vergeet je. Je gezicht krijgt de leugen van mijn hoofd mee, je lijnen blijven op de plek van dat wat ik kende. Ik heb zo’n zin om met mijn kop tegen een muur te beuken of mijn gezicht in een spiegel te duwen of met met mijn lijf, vastgebonden aan een touw, 120 kilometer per uur over de straatstenen te schuren, de volgende dag een kroeg binnenlopen en zeggen: Hé, HÉ, ‘K HEB NOU TOCH GODVERDOMME EEN GOED VERHAAL!

Tja… Alle gezeik op een stokje.. Ik heb net als bijna iedere Nederlander een chronisch gebrek aan genoeg maandloon, zit soms met mijn handen in het haar over het feit hoe ik nu weer de maand moet doorkomen, ben ik net als iedereen bang dat een naaste iets ergs kan overkomen, maar sta ondertussen nog steeds stil bij het feit dat ik gezond ben, dat mijn hele naasten gezond zijn, dat ik een dak boven mijn hoofd heb en dat ik best heel gelukkig mag zijn met dat hele feit. Het zijn de kleine dingetjes die moeten tellen…

1 reactie over “Half jaar ongeveer.”

Laat een reactie achter

:) :( :d :"> :(( \:d/ :x 8-| /:) :o :-? :-" :-w ;) [-( :)>- meer »