Mooi vet cool

Ik vind haar niet leuk, maar het liedje wel

lalaa laaa

Blog van Rambo 5

Ondertussen gaat het nog steeds heel erg goed met mij. Ik ben namelijk nog steeds heel erg oversekst en ik klim op alles waar ik op kan rijden. Andere honden, katten, egels, kinderen.. het maakt mij niet uit hoor! Dat mens roept dan iedere keer wel weer natuurlijk “Lul!” en ik geloof dat ik nu eindelijk door heb dat ik dat dan dus moet gebruiken. Ze kijkt er alleen een beetje heel erg boos bij.

Ze had het laatst met mij over de ballenslager. Er was geen discussie mogelijk. Of ik moet het klooster in of word een ex-reu. Dat laatste is nu dus in optie. Mijn dagen zijn geteld…

Oktober

Zo ging het toen

image

Toen..

image

Toen mijn mopje nog in een doosje paste… Zie “foto’s enzo” voor meer Rambo pup. :-D

Prutteltuf pausmobiel

Een poosje geleden is heb ik mijn pausmobiel (brommobiel dus, bij gebrek en behoefte aan rijbewijs.) verkocht. In november 2009 heb ik het ding gekocht, was helemaal weg van het ding, maar het afgelopen half jaar begon de staat van ontbinding op te treden. Mijn veredelde grasmaaier uit 1918 had zijn werk voor mij gedaan.

Nu al een poosje heen en weer op de scooter, maar regenpakken en ik gaan gewoon niet samen. We zullen nooit vrienden worden, tot groot verdriet van mijn regenpak.

Dus, een nieuwe zoektocht was weer begonnen. Heb me suf gemaild en gebeld, maar tot vandaag geen resultaat. Want vandaag ging ik met mijn vader kijken bij een dealer die een brommobiel op marktplaats had gezet in “mijn” budget. Een karretje uit 2002. Het is niet moeders mooiste meer, de lak laat een beetje los, maar als je door je wimpers heen tuurt merk je daar niks meer van hoor. Mijn vader vond al dat we “maar weer verder moesten kijken.” Ik twijfelde en wilde een ere rondje rijden met het ding.

Starten? Nee hoor, dat deed ie niet. Ook niet met een nieuwe accu erin. Er was maar 1 manier om het ding te laten starten; met een hamer. Ik vond het al steeds leuker worden. De handrem deed het niet, de knipperlichten deden het niet, raampje open doen deed het niet, en de handrem deed het ook niet. Top ding toch?
Jij maken, ikke kopen.

Volgende week wordt het kreng afgeleverd. Hopelijk in vol ornaat en topconditie anders zal ik hem hoogstpersoonlijk door het raam van de showroom rijden. :P

Blog van Rambo 4

Hier ben ik weer!!
Ik heb goed nieuws en slecht nieuws te melden.

Het goede nieuws is (laten we positief blijven), de knuffels van mijn mens zijn zo gezellig, ik kan er geen genoeg van krijgen. Het liefst lig ik bij mijn mens, ik mag namelijk gezellig op de bank liggen als mijn mens er ook lui op ligt te wezen. Voorheen ging ik altijd met mijn grote Surinaamse kont naar haar toch liggen, maar sinds mijn baas zei “die kont van jou wil ik niet in mijn face ouwe” leg ik mijn kop gewoon maar op haar schoot, want ik moet toegeven: de kriebeltjes achter mijn oren zijn nog lekkerder dan de krabbeltjes boven mijn staart. Ik kan er niks aan doen, maar als ik bij mijn mens lig, moet ik iedere keer diep zuchten. Het is zo fijn om gezellig te zijn. ;-)

Ik heb tegenwoordig ook heel goed door wanneer mijn baas een beetje boos op mij is. Ik zal het even uitleggen!
Vorige week heb ik een paddenstoel weg zitten peuzelen die in het gras stond te pronken. Mijn mens stond al meteen te gillen (de aansteller), (ja oke mijn mens houdt er wel van om onder invloed te zijn, maar dat ze zooooo hebberig was!!) Enfin, ze was boos op mij. Want mijn mens vind dat ik alleen maar de dingen mag eten die zij mij geeft (hoe oneerlijk is dat!!) En ik was meteen weer een “lul”. Ja eerlijk is eerlijk, ik had het meteen door en wat ik dan doe is met mijn kop tegen haar hand aan duwen. Als mijn mens niet reageert geef ik kleine knabbeltjes aan haar vingers. En het werkt! “Ahh wat ben je toch een schatje!” vind ik best wel heel knus klinken.

Oke, hier mijn minder goede nieuws. Mijn pitbull-instinkt begint toch wat omhoog te komen. Ik ben sowieso heel erg dominant, maar ik ben ook volwassen aan het worden. Het probleem? Ik kan steeds minder andere honden verdragen. Ik geef ze gauw een snauw en een knauw, dat is mijn pitbull-eigenschapje dus. Bijna iedere pitbull heeft dat, en ik heb er ook een beetje last van. Nou lijkt mijn mens heel erg op mij hoor, want die doet ook best wel snel een snauw naar andere mensen toe. Kortom, we zijn beide nou eenmaal geen labradors!

Maar omdat ik ook een positieve eigenschap heb van een rottweiler, ik houd namelijk van uitslapen, laat ik mijn mens ook gewoon lekker in haar bedje liggen. Als het mij echt te lang duurt dan maak ik de slaapkamerdeur gewoon open en dan ga ik er vandoor met het dekbed. Gelukkig hoef ik dat alleen maar in het weekend te doen. Als mijn mens echt in diepe coma ligt, en ik echt moet poepen, wil ik ook nog wel eens mijn poot op haar hoofd leggen. Omdat ze dan weer roept: “Laat me slapen, Lul! Maar je bent wel een schatje!”.

Laatst gelachen joh. Mijn mens had geen zin om zich aan te kleden dus op haar sloffen en in haar badjas ging zij met mij uit.
Het was 4.00 uur ‘s ochtends en ik had diarree. Iedere keer als ik moest poepen maakt ik mijn mens wakker. Mijn mens verwachtte niemand tegen te komen. Mis! Er zijn meer van die gekken, maar die waren niet zo lui en mijn mens schaamde zich kapot. Maar mijn mens zei nog wel dat ze hoopte dat dit de laatste keer was dat ik paddenstoelen had gegeten. Maar ik kan haar niks beloven….

En zo hoort het!

image

Blog van Rambo 3

Nou hier ben ik weer. Ik ben maar weer eens stiekem achter de computer gekropen. En als u zich afvraagt hoe ik typ, dit doe ik met mijn staart.
Goed, mijn mens ligt weer ergens lui te wezen en zulk soort momenten grijp ik aan om lekker stiekem te doen. Vooral de afgelopen maand heb ik daar erg veel gebruik van gemaakt. Ik heb geen besef van tijd, dus ik weet ook niet welke maand het is, maar ik geloof dat deze maand ook wel “LUL!” wordt genoemd. Kan dat kloppen? Ik hoor het zo vaak voorbij komen!

Zo had ik een paar weken geleden een stuk keukenpapier van het aanrecht afgepikt en opgegeten. Mijn mens was te lui om dat stukje papier meteen weg te gooien “Komt zo wel,” zei die gek en ze ging op de bank zitten eten met de TV aan. Dus heb ik het ondertussen even voor haar opgeruimd, lief van mij toch? Mijn mens had niks door haha!
Al had ik 2 dagen daarna wel een beetje last met poepen. Het stukje keukenpapier kon ik blijkbaar niet verteren en kwam er als een opgerold strookje uit. Het grootste nadeel was dat het keukenpapier ook halverwege uit mijn poepgat bleef hangen en mijn mens vol walging naar mijn kont stond te kijken en riep zomaar “LUL!” naar mij.
Knap lullig was het inderdaad wel ja, zeker toen ze mij moest helpen dat stuk keukenpapier uit mijn kont te trekken. Ik moet zeggen, ik heb mensen veel verschillende geluiden horen maken, maar dat mens van mij maakte er iets heel raars van het klonk een beetje als; “Buhhhhhhhlggggg”. Of zoiets.

Maar ondertussen heb ik de smaak te pakken hoor. Mijn mens had laatst een feestmaal voor mij gekocht, omdat ik 2 maanden bij haar woonde schijnbaar. Ze had kipgehakt en runderhart voor mij gekocht (ze stond nog met ingevroren kuikentjes in haar handen, maar daar moest ze van huilen zei ze). Maar wat deed dat slimme mens van mij? Die had het rundergehakt op het aanrecht gelegd om het op kamertemperatuur te laten komen. Ze had er nog heel netjes een stukje zilverfolie overheen gelegd, wat een onzinnig spul is dat zilverfolie zeg. Die heerlijke geur… Ik was gewoon bang dat ze het voor haar zelf ging houden… Ik kon het gewoon niet laten… En ja hallo: kamertemperatuur, ik vind dat sowieso al onzin.
Toen mijn mens even ging douchen ben ik maar vast begonnen met eten. Het was wel even pulken met de zilverfolie eigenlijk, dat moet ze voortaan maar niet meer gebruiken.
Uiteraard wist ik al wel weer dat ik stout was geweest in mensentaal dus ik ging alvast op mijn kleedje zitten en toen ze de huiskamer binnen kwam, heb ik mijn kop een beetje schuin naar beneden gehouden en hele grote puppy-ogen opgezet (daar smelten mensen voor dacht ik) mijn mens kwam binnen, keek naar mij en zei al meteen “lul!” tegen mij. Ze was nog niet eens naar de keuken geweest!

Laatst was mijn mens in een nog eventjes uit geweest zonder mij. Ze vond dat dat best wel kon, maar leer mijn mens kennen: die let niet zo heeeeeel erg op de uurtjes (ze heeft geeneens een horloge). En nou dat vond ik niet leuk! Ze ging gewoon weg! Zonder mij! Nou dat vond ik echt niet cool. Dus wat deed ik? Toen mijn mens thuis kwam ben ik met mijn rug naar haar toe gaan zitten. Mijn mens voelde zich heel schuldig. Maar toen ze “kluifje?” zei, begon mijn staartje toch wel een beetje te kwispelen (bij dat woord gaat dat vanzelf, ik kan dat niet tegenhouden!) en opeens zei ze: “wat ben je toch eigenlijk ook een lul.”

Maar weet je wat ik eigenlijk het aller aller gezelligst vond deze maand? Dat is al mijn mens mij zomaar roept en haar armen om mij heen slaat en lekker achter mijn oren gaat kriebelen (niet tegen haar zeggen dat ik dat leuk vind!) en dat ze roept dat ik zo’n lekkere holle bolle lieverd ben. Op zo’n moment kan ik mijn lol niet meer op. Ik moet dan gewoon trappelen van plezier, mijn staartje kwispelt niet maar gaat als een molentje rond zwiepen. Ik word daar zo blij van dat ik dan gewoon even aan de oren van mijn mens ga likken! Wat een leuke lul ben ik toch hè!

Oh ze begint wakker te worden. Tot slobbers!

(Ik ga heel gauw op mijn plekje liggen en net doen alsof ik slaap hihi.)

Search
Links: